Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. Nr 69 z 2006 r., poz. 415 ze zm.), zwanej dalej ustawą o promocji, orzekł o utracie przez H.O. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych – z dniem [...], podając w uzasadnieniu, że utrata statusu osoby bezrobotnej nastąpiła na wniosek strony.
W odwołaniu H. O. podniosła, że wniosek złożyła na skutek sugestii pośrednika pracy, do którego się zwróciła w związku z jej zamiarem przeprowadzenia się do G. Tymczasem w G. przyznano jej status osoby bezrobotnej, ale bez prawa do zasiłku. Strona wniosła o przywrócenie jej prawa do zasiłku.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że wniosek strony o pozbawienie statusu bezrobotnego jest jednoznaczny z rezygnacją z usług rynku pracy, wykonywanych przez urzędy pracy, a to z kolei oznacza brak gotowości do poszukiwania zatrudnienia oraz zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Tym samym strona nie spełnia warunków do posiadania statusu bezrobotnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H.O. zasadniczo powtórzyła treść odwołania.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, a dodatkowo powołał się na oświadczenia urzędników organu I instancji, złożone już po wydaniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom legalności, stanowiącej kryterium sądowej kontroli działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.). Otóż z punktu widzenia prawa materialnego całkowicie błędne są poglądy wyrażone przez Wojewodę, wiążące złożenie wniosku w trybie art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji ze zdolnością i gotowością do podjęcia zatrudnienia. Wskazany przepis nie wymaga od bezrobotnego przedstawienia motywów złożenia tego rodzaju wniosku, a mogą one być przecież różne, choćby nawet nieracjonalne. Można np. dopuścić sytuację, gdy dana osoba rezygnuje ze statusu bezrobotnego zniechęcona brakiem odpowiednich propozycji zatrudnienia. W takim przypadku wcale nie przestaje być ona zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Już ten przykład wskazuje, że wnioskowanie zaprezentowane w zaskarżonej decyzji dotknięte jest błędem logicznym.
Koncentrowanie się przez organ odwoławczy na kwestii zdolności i gotowości skarżącej do podjęcia zatrudnienia nie było przy tym uzasadnione przedmiotem sprawy administracyjnej. Mianowicie pozbawienie statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji wolne jest od takich przesłanek. Do wydania decyzji przez starostę wystarczy ustalenie, że bezrobotny złożył wniosek o pozbawienie go tego statusu. Natomiast w sprawie wystąpiła inna okoliczność, która wymagała rozważenia w instancji odwoławczej, a którą Wojewoda całkowicie pominął. Otóż co prawda oświadczenie skarżącej z dnia [...], o rezygnacji z rejestracji w urzędzie pracy, można było potraktować jako złożenie wniosku o pozbawienie statusu bezrobotnego, jednak treść odwołania od decyzji I instancji wymagała oceny, czy przez tą czynność wniosek ten nie został cofnięty oraz jaka jest skuteczność tego ewentualnego cofnięcia.
Podobnie, jak literalnie skarżąca nie wystąpiła o pozbawienie jej statusu bezrobotnego, tak i wprost nie podała w odwołaniu, że cofa wniosek. Jednakowoż taką intencję można wywnioskować z treści odwołania. Skoro bowiem skarżąca domagała się w nim przywrócenia prawa do zasiłku, prawo do którego jest pochodne od posiadania statusu osoby bezrobotnej, to odzyskanie prawa do zasiłku jest możliwe tylko w razie przywrócenia owego statusu. Bez znaczenia jest natomiast okoliczność, że cofnięcie wniosku miałoby miejsce dopiero w odwołaniu. Wobec dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa), ostatecznie rozstrzyga sprawę dopiero organ II instancji, który zobowiązany jest ją rozpoznać w pełnym zakresie, z uwzględnieniem nowych okoliczności. Z tego też względu na wynik niniejszej sprawy administracyjnej nie mogła też oddziaływać decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną od dnia [...], skoro w tym czasie skarżąca musiała być uważana za bezrobotną na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...], skoro decyzja tego organu z dnia [...] nie była ostateczna, a zaskarżona decyzja, nosząca ten przymiot ostateczności, zapadła dopiero w dniu [...].
Jak już wcześniej podniesiono, organ odwoławczy w ogóle nie rozważył sprawy pod kątem cofnięcia przez skarżącą wniosku o pozbawienie statusu bezrobotnego, w związku z czym z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa kwestia koniecznej przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji, w postaci istnienia takiego wniosku, nie została wyjaśniona, a zatem musi to nastąpić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W jego trakcie organ odwoławczy, w razie wątpliwości, uzyska od skarżącej jednoznaczne stanowisko co do poruszonego zagadnienia cofnięcia wniosku, a w razie potwierdzenia się faktu dokonania tej czynności oceni, czy i jaki wpływ ma ona na dalszy tok postępowania administracyjnego w kontekście art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa, względnie też – przy braku cech bezprzedmiotowości postępowania – na merytoryczny wynik sprawy. Wobec braku jakiegokolwiek stanowiska organu odwoławczego w tym zakresie, Sąd nie może w odniesieniu do tego konkretnego przypadku wypowiadać się w sposób bardziej stanowczy.
Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2003 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
SW