Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 marca 2016 r. B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] którą uznano wypłacone skarżącej świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka – A. K. w rodzinie zastępczej za okres od 29 sierpnia 2014 r. do 31 marca 2015 r. w łącznej kwocie 4.683,87 zł, za nienależnie pobrane.
W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że jest osobą samotną, ma na utrzymaniu uczącą się córkę i wnuczkę, mieszka wspólnie ze swoimi rodzicami, mamą (74 lata) i ojcem (78 lat). Oboje jej rodziców są przewlekle chorzy, mama ma zaawansowaną cukrzycę i chorobę niewydolności układu naczyniowo-krążeniowego, natomiast ojciec jest po operacji wszczepienia pomostów aortalno-wieńcowych. Tym samym w ocenie skarżącej rodzice również potrzebują jej pomocy i wsparcia finansowego. Dodała, iż nie mam żadnych oszczędności a zatem żeby zapłacić żądaną przez MOPS kwotę ok. 5000 zł musiałaby niezwłocznie zaciągnąć wysokooprocentowany kredyt bankowy, którego spłata pozbawiłaby ją płynności finansowej i uniemożliwiłaby pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków życia codziennego na rodzinę. Poza tym zdaniem skarżącej "wstrzymanie przez Sąd zaskarżonej decyzji byłoby podstawą do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie orzeczonej decyzją o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka A. K. w rodzinie zastępczej spokrewnionej za okres od 29.08.2014 r. do 31.03.2015 r. do czasu rozpatrzenia niniejszej skargi i uchroniłoby ją przed bezprawną egzekucją świadczeń".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast art. 61 § 5 P.p.s.a. stanowi, iż postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania wskazanej wyżej decyzji podkreślić należy, że wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów, które nadają się do wykonania, a więc akty zobowiązujące, ustalające dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz akty, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] uznającą, iż kwota 4.683,87 zł stanowi nienależnie pobrane świadczenie. Taki rodzaj rozstrzygnięcia powoduje, że wymieniona decyzja nie ma cech wykonalności, gdyż nie nakazuje stronie wykonania obowiązku, nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony. W istocie decyzja ta jest stwierdzeniem pewnego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. W konsekwencji rozstrzygnięcie zawarte w przedmiotowej decyzji nie skutkuje dla skarżącej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Takie skutki może dopiero wywołać decyzja zobowiązująca do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń, która dotyczy jednak odrębnego postępowania administracyjnego i ewentualnie sądowego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.