Uzasadnienie
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. zwany dalej (PPIS) decyzją z dnia [...] r. nr [...] zakazał A Sp. z o.o. z siedzibą w K. wprowadzania do obrotu produktów – [...]; nakazał Spółce wycofanie z obrotu tych produktów oraz ich zniszczenie na własny koszt. Decyzji w tej części nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Nadto zobowiązano Spółkę do poinformowania organu sanitarnego o zniszczeniu produktów poprzez przedłożenie dokumentu potwierdzającego ich zniszczenie w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji.
Jako podstawę wydania decyzji wskazano art. 104, art. 108 ustawy z dnia 14.06.1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz.1071, ze zm., zwanego dalej k.p.a.), art. 44b, art. 44c ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. 2012, poz. 124 ze zm.) oraz art. 27c ust. 6 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (j.t. Dz.U. z 2011r., 212, poz.1263 ze zm.)
W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku przeprowadzonej w dniu 18 września 2012 r. kontroli w sklepie w B. przy ul. [...], stwierdzono wprowadzanie do obrotu produktów w saszetkach foliowych zgrzewanych na końcach, bez podania informacji o składzie oraz wielkości opakowania o [...] co do których istniało uzasadnione podejrzenie, że produkty te stwarzają realne zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Dalej podał, że pobrane podczas kontroli próbki wymienionych 5 produktów zostały przekazane do Narodowego Instytutu Leków w W. celem przebadania ich pod względem składu jakościowego i identyfikacji substancji aktywnych. Pozostałe 17 opakowań tych produktów zabezpieczono i pozostawiono w sklepie. Przeprowadzone badania wykazały obecność w pobranych próbkach następujących związków: w produkcie [...] są środkami zastępczymi w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Według danych Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii substancje te wykazują działanie psychoaktywne i stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi.
Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 k.p.a. oraz odstąpienie od zasady czynnego udziału w postępowaniu na zasadzie określonej w art. 10 § 1 k.p.a. uzasadniono koniecznością ochrony zdrowia i życia ludzi, które zostało zagrożone wprowadzeniem tych produktów do obrotu.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji pełnomocnik Spółki wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania a także o uchylenie nadanego rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzji tej zarzucono naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz brak zawiadomienia jej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione mimo uniemożliwienia wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Zarzucono również naruszenie art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz 108 k.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności niewskazania faktów i dowodów na podstawie których organ uznał, że istnieje zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, oraz niewyjaśnianie zasadności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i niewłaściwe jego zastosowanie mimo braku istnienia do tego podstaw faktycznych i prawnych.
Ponadto zarzucono naruszenie art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie dowodów pozyskanych w wyniku kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem prawa,
W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja została wydana w wyniku kontroli przeprowadzonej z naruszeniem art. 79 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, gdyż w jej toku nie doręczono upoważnień ani nie okazano legitymacji służbowych upoważniających do jej przeprowadzenia. Nie wskazano także podstaw do zastosowania art. 79a ust. 2 tej ustawy oraz, wbrew jej postanowieniom zawartym w art. 79 ust. 7, niepodano uzasadnienia braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli Ponadto zauważono, że wszystkie wycofane i zatrzymane środki nie stanowią środków zastępczych w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Wskazano, że środki wymienione w decyzji stanowiły produkty imitacyjne, nieprzeznaczone do spożycia. Zauważono również, że wiele produktów dostępnych na rynku może być "używanych zamiast środka odurzającego" i zarazem ich wprowadzenie nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych.
Zdaniem pełnomocnika definicja środka zastępczego odnosi się do produktów używanych zamiast środka odurzającego, konieczne jest więc wykazanie kilkakrotnego użycia produktu, aby można było mówić o takim środku. Ustawodawca użył bowiem słowa używane a nie użyte. Tymczasem organ nie podjął czynności, które pozwoliłyby ustalić, że doszło do używania produktów wskazanych w sentencji.
[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzona w dniu 18 września 2012 r. na wniosek Komendy Miejskiej Policji w B. kontrola w sklepie w B. przy ul. [...], należącego do strony, ujawniła występowanie w obrocie wskazanych w decyzji produktów, co do których zachodziło podejrzenie, że są środkami zastępczymi stwarzającymi zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego. W związku z tym w dniu [...] r. PPIS w B. wydał decyzję nr [...] o wstrzymaniu wprowadzenia do obrotu i zatrzymaniu tych produktów, na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badania tych produktów na okres nie dłużej niż 18 miesięcy.
Z kolei przeprowadzona przez Narodowy Instytut Leków w W. ekspertyza – protokół badań [...] z dnia 7 listopada 2012 r. wykazała, iż we wskazanych produktach zidentyfikowano analogi strukturalne substancji wymienionych w załącznikach do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (etkatynon, brefedron, UR-144, MPP, pentedron), które są środkami zastępczymi i stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. W związku z tym, zdaniem organu odwoławczego, zasadne było wydanie zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono, że organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W wyniku kontroli stwierdzono w sposób niebudzący wątpliwości wprowadzanie do obrotu przedmiotowych produktów, co zostało zawarte w protokole kontroli, przeprowadzonej w sposób nienaruszający przepisów prawa, w tym ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a dowody przeprowadzone w toku kontroli mogą być wykorzystane w postępowaniu administracyjnym. Ponadto wyniki badań Narodowego Instytutu Leków, które stanowią główny dowód potwierdzający, że produkty objęte zaskarżoną decyzją są środkami zastępczymi w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, nie mogły być pozyskane w toku kontroli przedsiębiorcy, lecz w toku postępowania, którego kontrola była elementem.
Zdaniem organu stwierdzone w składzie produktów objętych decyzją substancji będących środkami zastępczymi, które wykazują działanie psychoaktywne i stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi uzasadnia odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu z uwagi na niebezpieczeństwo, jakie dla życia i zdrowia ludzkiego niesie ze sobą brak wycofania z obrotu przedmiotowych produktów. Zwłoka w załatwieniu sprawy mogła umożliwić dostęp do produktów osobom trzecim. Organ odwoławczy zaznaczył również, że tymi samymi przesłankami kierował się organ I instancji przy nadawaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Natomiast okoliczność, iż nie są do końca znane skutki działania substancji uznanych za stwarzające zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, których obecność stwierdzono w przedmiotowych produktach dodatkowo przemawiała za koniecznością natychmiastowego i całkowitego wyeliminowania z obrotu tych produktów. Nadto, jak wskazał organ, od zawiadomienia strony o zamiarze wszczęcia kontroli odstąpiono na podstawie art. 79 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a czynności kontrolne wykonywano w związku z wprowadzeniem do obrotu produktów, co do których zachodziło podejrzenie, że są środkami zastępczymi stwarzającymi zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego, zgodnie z art. 44c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Pismem z dnia 20 lutego 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...]r. nr [...].
Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2013r. sygn. akt IV SA/Gl 318/13 Sąd odrzucił skargę na decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] r.
Natomiast w skardze na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. pełnomocnik powtórzył, że zaskarżone rozstrzygniecie zostało wydane z naruszeniem art. 7, art. 11, art.77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w sposób wpływający na treść rozstrzygnięcia poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, w szczególności poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, jak również z uwagi na brak jakiegokolwiek wyjaśnienia istnienia "zagrożenia bezpieczeństwa zdrowia lub życia". Pełnomocnik ponownie wskazał na naruszenie art. 10 § 1 i art. 81 i art. 108 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione, mimo uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów oraz nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności mimo braku ku temu podstaw faktycznych i prawnych.
Nadto zarzucił naruszenie art. 77 ust. 6, art. 79, art. 79a, art. 79b, art. 80 ust 1 i art. 82 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przeprowadzenie kontroli w sposób niezgodny z przepisami prawa oraz art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, gdyż organ bez żadnej podstawy faktycznej zastosował przewidziane w tym przepisie środki, a także nie uzasadnił istnienia "uzasadnionego podejrzenia, że produkty mogą być niebezpieczne dla zdrowia ludzi".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, uzasadniając, że dotyczy ona decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...]r. nr [...] nakazującej skarżącej spółce wstrzymanie wprowadzania do obrotu oraz zatrzymanie produktów, co do których zachodzi uzasadnione podejrzenie, że zagrażają życiu lub zdrowiu ludzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012, poz. 270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem.
Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. ([...]PWIS) z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (PPIS) z dnia [...] r. o zakazie wprowadzania do obrotu oraz wycofaniu z obrotu i zniszczeniu wymienionych w decyzji produktów, ujawnionych w sklepie należącym do skarżącej.
Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., nr 212, poz. 1263 ze zm.), oraz przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 124 ze zm.), dalej w skrócie "u.p.n."
W pierwszej kolejności należy wskazać, że Państwowa Inspekcja Sanitarna, na mocy ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego. Przepis art. 1 tej ustawy określa katalog realizacji tych zadań, jednakże nie jest on zamknięty. Wykonywanie zadań przez PIS polega, jak stanowi art. 2 ww. ustawy, na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego oraz prowadzenie działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób, powodowanych warunkami środowiska, a także na prowadzeniu działalności oświatowo - zdrowotnej.
Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.n przeciwdziałanie narkomanii realizowane jest m.in. przez działalność zapobiegawczą, ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych, zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii. Przepis art. 44b u.p.n. zakazuje wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych. Zgodnie z art. 4 pkt 27 u.p.n. "środek zastępczy" to substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używania zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych.
Natomiast wprowadzanie do obrotu to zgodnie z art. 3 pkt 34 u.p.n. udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych.
Ponadto po myśli art.44c ust.1 wskazanej ustawy w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263, z późn. zm.).
Zgodnie z art. 27c. 1ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do produktów, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu jest regulowane w przepisach odrębnych, z wyłączeniem przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów (ust. 2).
Natomiast w myśl art. 27c ust. 6 tej ustawy w przypadku stwierdzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny zakazuje, w drodze decyzji, wytwarzania produktu lub wprowadzania produktu do obrotu, a także nakazuje wycofanie produktu z obrotu oraz jego zniszczenie na koszt strony postępowania.
W niniejszej sprawie, kontrolę przeprowadzono w związku z powiadomieniem Komendanta Miejskiego Policji w B. z którego wynikało, że Komenda Miejska Policji otrzymała informację, że przy ul [...] w B. mieści się punkt handlowy gdzie prowadzona jest sprzedaż środków zastępczych tzw. "dopalaczy". W wyniku przeprowadzonej kontroli we wskazanym sklepie ujawniono występowanie w obrocie produktów o nieznanym składzie i działaniu, o nazwach [...]. Na tej podstawie w dniu [...] r. PPIS w B. wydał decyzję nr [...] o wstrzymaniu wprowadzenia do obrotu i zatrzymaniu tych produktów, do których zachodziło podejrzenie, że są środkami zastępczymi na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badania przedmiotowych produktów na okres nie dłużej niż 18 miesięcy.
Następnie przeprowadzone badania laboratoryjne przez Narodowy Instytut Leków w W. (ekspertyza – protokół badań [...] z dnia 7 listopada 2012 r.)jednoznacznie zidentyfikowały w badanych próbkach wymienionych wyżej produktów substancje kontrolowane przez ustawę o przeciwdziałaniu narkomanii, tj. analogi strukturalne substancji wymienionych w załączniku do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii takie jak: etkatynon, brefedron, UR-144,MPP, pentedron, które są środkami zastępczymi wykazującymi działanie psychoaktywne i stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi.
Powyższe uprawniało zatem Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego do wydania decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu wymienionych produktów oraz o wycofaniu z obrotu i nakazie zniszczenia tych produktów na koszt skarżącej. Decyzja ta miała oparcie w przywołanych przepisach art. 4 pkt. 27 i 44c ust. 1 u.p.n. oraz art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Prawidłowa była również decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał je za niezasadne.
Wbrew stanowisku strony skarżącej w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 7, 11, 77 § 1, 107 § 1 k.p.a. Zebrany materiał dowodowy był wyczerpujący i pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia, a uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej spełniają wymogi ustawowe. Zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi spowodowane było podejrzeniem występowania w sprzedawanych przez skarżącą produktach substancji psychoaktywnych, co w ostateczności zostało potwierdzone jednoznacznie przeprowadzonymi badaniami.
Nie doszło także do naruszenia przez organy art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. Organ I instancji odstępując od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu miał na uwadze art. 10 § 2 k.p.a. a nadto uzasadnił, dlaczego odstąpił od obowiązującej reguły. Stosownie do treści art. 10 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może odstąpić od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną.
W ocenie Sądu charakter niniejszej sprawy uprawniał do zastosowania regulacji określonej w art. 10 § 2 k.p.a., zważywszy na stwierdzenie w składzie produktów objętych decyzją substancji będących środkami zastępczymi, które wykazują działanie psychoaktywne i stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Jednocześnie należy zauważyć, że organ odwoławczy pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. poinformował stronę skarżącą o możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, z której to możliwości strona jednak nie skorzystała, pomimo prawidłowego zawiadomienia.
Co do zarzutów dotyczących przebiegu samej kontroli to, zdaniem Sądu, przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.), zwanej u.s.d.g., które zgodnie z art. 44a u.p.n. mają zastosowanie, nie zostały naruszone w sposób skutkujący koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Opierając się na analizie akt administracyjnych wskazać należy, iż niezasadny jest podnoszony już w odwołaniu zarzut naruszenia art.79a ust. 1 i 2 u.s.d.g. poprzez niedoręczenie w toku kontroli upoważnień ani nieokazanie legitymacji. Zgodnie z treścią art. 79a ust. 1 czynności kontrolne mogą być wykonywane przez pracowników organów kontroli po okazaniu przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej legitymacji służbowej, upoważniającej do wykonywania takich czynności oraz po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, chyba że przepisy szczególne przewidują możliwość podjęcia kontroli po okazaniu legitymacji. W takim przypadku upoważnienie doręcza się przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej w terminie określonym w tych przepisach, lecz nie później niż trzeciego dnia od wszczęcia kontroli.
Natomiast zgodnie z art. 79a ust. 2 tej ustawy podjęcie czynności kontrolnych po okazaniu legitymacji służbowej, na podstawie przepisów szczególnych, może dotyczyć jedynie przypadków, gdy czynności kontrolne są niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia, a także gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego. Jednocześnie w myśl art. 79 a ust. 9 wymienionej ustawy, w razie nieobecności kontrolowanego przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej, czynności kontrolne mogą być wszczęte po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.), lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę.
Z akt administracyjnych wynika, że w dniu kontroli w sklepie przebywał jedynie pracownik – sprzedawca A.M.. Osoby, które w obecności funkcjonariuszy policji przeprowadziły kontrolę w sklepie skarżącej dysponowały upoważnieniami do przeprowadzenia takiej kontroli, które zostały załączone do protokołu kontroli (zapis pkt V protokołu). Z treści protokołu wynika (str. 4), że pozostawiono imienne upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, natomiast A. M., zgodnie z dyspozycją Prezesa Spółki, odmówiła potwierdzenia ich doręczenia. Z protokołu tego wynika także, że podjęcie czynności kontrolnych nastąpiło na podstawie art. 79a ust. 2 u.s.d.g. (str. 2), a więc, zgodnie z tym przepisem, po okazaniu legitymacji.
Nie sposób zatem przyjąć że upoważnienia nie zostały doręczone kontrolowanemu a legitymacje służbowe nie zostały okazane pracownikowi. Ponadto wskazać należy, że pracownik potwierdził odbiór protokołu natomiast odmówił jego podpisania zgodnie z dyspozycją Prezesa Spółki. Tym samym pracownik odmówił potwierdzenia czynności doręczenia oraz okazania wskazanych dokumentów, jak również nie wniósł zastrzeżeń w tym zakresie. Prócz tego jak wspomniano w przeprowadzeniu kontroli uczestniczyli funkcjonariusze policji. Jednocześnie z akt wynika, że A. M. została pouczona o prawach i obowiązkach kontrolowanego (art. 79b u.s.d.g.), a ponadto czynności kontrolnych dokonano w jej obecności, co wskazano w protokole kontroli (art. 80 ust. 1u.s.d.g.). Zdaniem Sądu w omawianym zakresie nie wystąpiły zatem naruszenia wskazanych wyżej przepisów mogące wpłynąć na wynik sprawy.
Odnosząc się do zarzutu przeprowadzenia kontroli bez wcześniejszego zawiadomienia należy zauważyć, że w protokole kontroli powołano się na przepis art. 79 ust. 2 pkt 5 u.s.d.g. upoważniający do przeprowadzenia kontroli bez uprzedniego zawiadomienia w przypadku bezpośredniego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi Natomiast, jak wskazano w tym protokole, kontrolę przeprowadzono w związku z podejrzeniem wprowadzenia do obrotu środków zastępczych lub stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. W ocenie Sądu, zasadnie uznano, że wprowadzanie do obrotu środków zastępczych pociąga za sobą stwarzanie przez te produkty bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi. Tym samym spełniona została przesłanka z art.79 ust.2 pkt 5u.s.d.g.
W świetle powyższego za nieuzasadniony uznać należało zarzut skargi w przedmiocie naruszenia art. 77 ust. 6 u.s.d.g. Zgodnie z treścią tego przepisu dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy. Strona skarżąca nie wykazała aby organ administracji przeprowadził dowód w toku kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli mającym istotny wpływ na wyniki kontroli. Wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o u.s.d.g. okazały się bowiem niezasadne.
Za nietrafne uznać należy twierdzenia pełnomocnika skarżącej, że wskazane w decyzji środki nie stanowią środków zastępczych w rozumieniu art.4 pkt 27 u.p.n., a są to produkty imitacyjne nieprzeznaczone do spożycia. Jeszcze raz przypomnieć wypadnie, że zgodnie z powołanym przepisem środek zastępczy to substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każdym stanie fizycznym lub produkt, roślina, grzyb lub ich część, zawierające taką substancję, używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Tymczasem z przeprowadzonych badań laboratoryjnych wynika jednoznacznie, że przebadane próbki zawierały substancje, które są środkami zastępczymi. Podkreślić należy, że skarżąca nie wskazała żadnych argumentów, które mogłyby podważyć wyniki przeprowadzonych w sprawie badań laboratoryjnych przez niezależny od organu ośrodek badawczy.
Ponadto nie ma żadnych podstaw, by kwestionować kompetencję tej jednostki, a także rzetelność i obiektywizm przeprowadzonych przez nią badań. Należy także podkreślić, że w myśl art. 44c u.p.n. przesłanką zastosowania art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie jest to jakie opisy znajdują się na opakowaniu produktów i w jaki sposób produkty powinny być wykorzystywane przez potencjalnych nabywców, lecz wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym. Natomiast w świetle wyników przeprowadzonych badań nie ma wątpliwości, że produkty te są środkami zastępczymi.
W związku z tym za bezzasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 108 k.p.a. poprzez nadana decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skoro przeprowadzone badania jednoznacznie potwierdziły, że przedmiotowe produkty zawierają substancje, które są środkami zastępczymi i stwarzają zagrożenie życia i zdrowia ludzi, to nie można odmówić racji organowi co do konieczności natychmiastowego wykonania decyzji właśnie ze względu na ochronę życia i zdrowia ludzi. Wbrew stanowisku skarżącej organy wyjaśniły powody, które w ocenie Sądu, przemawiały za zastosowaniem nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Sąd nie znalazł przy tym podstaw do podważenia zasadności zastosowania przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji
W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu na mocy art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.