Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę D.D. ma decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Odrzucenie skargi nastąpiło z powodu uchybienia terminowi do jej wniesienia. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 kwietnia 2013 r. (k. 23).
W dniu 10 czerwca 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego z dnia [...], w którym zawarto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który został uzasadniony brakiem wykształcenia prawniczego, załamaniem psychicznym i nieznacznym przekroczeniem terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
W przepisach art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. ustanowiono szczególne warunki, którym powinien odpowiadać wniosek o przywrócenie terminu: 1) pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu powinno być wniesione do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, 2) w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 4) równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Zważyć należy, że w niniejszej sprawie nie został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który biegnie od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. Za początek siedmiodniowego terminu należało uznać dzień 23 kwietnia 2013 r., wtedy to bowiem nastąpiło skuteczne doręczenie skarżącemu odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi, z którego treści mógł się dowiedzieć o fakcie uchybienia terminu do jej wniesienia. Skarżący odpis postanowienia odebrał osobiście i potwierdził ten fakt własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji (k. 23).
Tym samym termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu 30 kwietnia 2013 r., natomiast skarżący nadał wniosek o przywrócenie terminu za pośrednictwem SKO w K. dopiero w dniu 20 maja 2013 r. (k. 35), czyli z oczywistym przekroczeniem ustawowego terminu. W konsekwencji uniemożliwia to jego merytoryczne rozpoznanie.
Zgodnie z art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Sąd mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 88 P.p.s.a. postanowił jak sentencji.