Uzasadnienie
D.F. pismem z dnia 6 grudnia 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy nakaz Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. z dnia [...] nr [...] dotyczący wypłacenia pracownikowi A. P. wynagrodzenia za miesiące czerwiec i lipiec 2013 r. oraz ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanego wyżej nakazu z dnia [...]. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 27 lutego 2014 r. wezwano D.F. do wykazania okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które spowoduje wykonanie nakazu.
W odpowiedzi, w piśmie z dnia 20 marca 2014 r., D.F. poinformował tut. Sąd, że w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zaciągnął szereg zobowiązań służących jej bieżącemu finansowaniu. Wskazał, że zobowiązania prowadzonej przez niego firmy wyniosły za rok 2013 kwotę [...] zł, natomiast za miesiąc styczeń 2014 r. kwotę [...] zł. Skarżący oświadczył ponadto, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podpisał umowy leasingu, w związku z czym zobowiązany jest do płacenia comiesięcznych rat. Jednocześnie D.F. podkreślił, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej reguluje należności na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz wypłaca wynagrodzenia zatrudnionym pracownikom. Brak wstrzymania wykonania nakazu może skutkować opóźnieniami w płatnościach tych należności.
Skarżący podniósł również, że dla sfinansowania bieżącej działalności zmuszony był zaciągnąć zobowiązania kredytowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające przyjęcie, że wykonanie skarżonego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Stanowisko to znajduje potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r., I OSK 916/10 (dostępnym w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Skarżąca nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
W sprawie chodzi o świadczenie pieniężne i nie można twierdzić, że sprawa o charakterze pieniężnym wywołuje skutki nieodwracalne. W przypadku bowiem uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu określonych kwot. W razie (ewentualnego) uwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji skargi i uchylenia decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w K. skarżący będzie mógł domagać się zwrotu od pracownika kwot wypłaconego wynagrodzenia. Ponadto należy zważyć, że zgodnie z art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2012 r., poz. 404) w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, a nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Nakaz wypłaty pracownikowi należnego wynagrodzenia lub innego przysługującego mu świadczenia stanowi zatem drugą - obok postępowania przed sądem powszechnym - administracyjną drogę dochodzenia roszczeń o wynagrodzenia i inne świadczenia.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. akt I OZ 869/10 ratio legis tej regulacji tej regulacji jest takie, że ma ona za zadanie umożliwić szybką ochronę zagrożonych interesów pracownika jeszcze przed wydaniem rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym (tak też postanowienie z dnia 27 kwietnia 2012 r. o sygn. akt I OZ 322/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy nakaz wypłaty wynagrodzenia wydany przez organ Państwowej Inspekcji Pracy byłoby zaprzeczeniem uprawnień wynikających z przepisów powołanej ustawy.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.