Uzasadnienie
A. M. w piśmie z dnia 17 grudnia 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] r. nr [...] obciążającą A. M. opłatą za przeprowadzone czynności kontrolne.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 16 lutego 2014 r. wezwano skarżącego do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem odmowy wstrzymania wykonania decyzji, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które spowoduje wykonanie decyzji.
Skarżący do dnia dzisiejszego nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające przyjęcie, że wykonanie skarżonego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Stanowisko to znajduje potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r., I OSK 916/10 (dostępnym w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
W tych okolicznościach uznano, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem należało, na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a, orzec jak w sentencji.