Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w C. mianował B. Z. na stanowisko młodszego specjalisty w Komendzie Miejskiej PSP w C., w Jednostce Ratowniczo-Gaśniczej nr [...] i przyznał mu uposażenie związane z tym stanowiskiem. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (j.t. Dz. U. Nr 12 z 2009 r., poz. 68 ze zm.) oraz rozporządzenie z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 37, poz. 212 ze zm.).
Natomiast w uzasadnieniu organ administracyjny powołał się na decyzję nr [...] Komendanta Głównego PSP o przeniesieniu B. Z. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej PSP w C. Zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek odwołania strony [...] Komendant Wojewódzki PSP w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję I instancji w części dotyczącej wysokości uposażenia zasadniczego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Komendantowi Miejskiemu PSP w C. Organ odwoławczy uznał, że uposażenie nie zostało przyznane zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy o PSP.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. Z. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając im naruszenie prawa procesowego i materialnego. W uzasadnieniu skargi podniósł m. in., że odwołał się od decyzji Komendanta Głównego PSP o przeniesieniu go do innej jednostki organizacyjnej.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
W piśmie procesowym z dnia 21.09.2012 r. skarżący wskazał, że wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 12.09.2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1048/12 uchylono decyzje obu instancji w przedmiocie przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej PSP w C. i określono, że nie mogą być one wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uwzględnić ze względu na ostatnio przedstawioną okoliczność. Wydane w niniejszej sprawie decyzje były bowiem konsekwencją decyzji o przeniesieniu skarżącego z Centralnej Szkoły PSP w C. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej PSP w C. Ponieważ decyzje obu instancji w tamtej sprawie zostały uchylone wyżej wymienionym prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie, to tym samym wystąpiła podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 8 kpa, a to z kolei uzasadnia uchylenie decyzji wydanych w niniejszej sprawie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. u. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Wobec takiego stanu rzeczy zbędne jest odnoszenie się do zarzutów skargi i wszelkich innych aspektów sprawy. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że skoro nie doszło do prawnie skutecznego przeniesienia skarżącego, to bezprzedmiotowa jest kwestia mianowania go w innej niż dotychczasowa jednostce organizacyjnej PSP i wydania pozostałych rozstrzygnięć związanych z takim mianowaniem. Dlatego też postępowanie administracyjne w tym przedmiocie winno być umorzone (art. 105 § 1 kpa).
W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w punkcie 1 wyroku. O wykonalności decyzji postanowiono na podstawie art. 152 powołanego Prawa, a o kosztach postępowania – z mocy art. 200 i 205 § 2 tego Prawa, przy czym zaliczono do nich wynagrodzenie dla reprezentującego skarżącego radcy prawnego i poniesione przez niego wydatki w postaci wykazanych kosztów przejazdów, stosując w tym zakresie odpowiednio § 2 rozporządzenia z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych... (Dz. U. Nr 27, poz. 271 ze zm.), w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (j.t. Dz. U. Nr 90 z 2010 r., poz. 594 ze zm.) i art. 205 § 3 powołanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12.06.2012 r., sygn. akt III PZP 4/12, zbiór LEX nr 1214995, która odnosi się co prawda do procedury cywilnej, ale brak jest podstaw do różnicowania uprawnień pełnomocników w postępowaniu sądowoadministracyjnym).