Uzasadnienie
W treści skargi z dnia [...] R.S., działający przez pełnomocnika - adwokata R.W., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...], nr [...], wydaną z upoważnienia Starosty [...] o zatrzymaniu wyżej wymienionemu prawa jazdy kategorii B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie jednak z treścią §3 przywołanego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania takiego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przesłanka wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej polegać może zatem na prawdopodobieństwie zaistnienia poważnej szkody (majątkowej czy też niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia bądź na ograniczeniu możliwości przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego.
Jak wynika z powyższego, rozstrzygnięcie w omawianym zakresie uzależnione jest od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Niebezpieczeństwo zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi przy tym wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej.
Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinien oprzeć je zarówno na ocenie treści samego wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa natomiast na wnioskodawcy i to on jest obowiązany do wskazania okoliczności, które pozwolą rozstrzygnąć, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki, od których cytowany art. 61 §3 p.p.s.a. uzależnia uwzględnienie zgłoszonego w tym zakresie żądania (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08 -orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań prawnych uznano, że w rozpoznanym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia kwestionowanego przez R.S.
W niniejszej sprawie nie można bowiem dopatrzeć się ewentualnych zagrożeń uzasadniających zastosowanie tej instytucji prawnej. Zawarty w skardze wniosek strony skarżącej, pomimo iż sformułowany przez reprezentującego ją profesjonalnego pełnomocnika, nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony. Wnioskujący nie powołał się bowiem na żadne informacje ani argumenty odnoszące się do określonych w art. 61 §3 p.p.s.a. przesłanek, czyli takie, które mogłyby wykazać, czy uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu zrodzi niebezpieczeństwo wywołania dla strony znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Zważywszy powyższe orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 61 §3 i §5 tej ustawy.