Uzasadnienie
Pismem procesowym datowanym na 6 maja 2018 r. A.P. zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 kwietnia 2018 r. oraz wniósł przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego z urzędu w osobie adwokata.
Pismem z dnia 18 maja 2018 r. referendarz sądowy wezwał stronę skarżącą do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (wg załączonego do wezwania wzoru druku PPF), w terminie siedmiu dni, licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona skarżąca nadesłała wypełniony druk formularza PPF, w którym brak było ostatniej strony zawierającej rubryki od nr 10 do nr 15.
W tym stanie rzeczy, referendarz sądowy wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia tego braku formalnego wniosku pismem z dnia 9 lipca 2018 r.
Wezwanie to przesłane zostało na adres skarżącego podany w skardze, tj. ul. [...] w W. Wobec nieobecności adresata, przesyłka powyższa została pozostawiona na okres 14 dni w urzędzie pocztowym do odbioru, o czym stosowne zawiadomienie w postaci awiza umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego.
Pierwsze awizo miało miejsce w dniu 17 lipca 2018 r., natomiast drugie awizo miało miejsce w dniu 25 lipca 2018 r. Przyjąć należało, że przesyłka powyższa została skutecznie doręczona adresatowi w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", w dniu 31 lipca 2018r. W tym dniu nastąpił skutek prawny doręczenia tej przesyłki.
W tej sytuacji termin do uzupełnienia ww. braku formalnego wniosku upłynął więc w dniu 7 sierpnia 2018 r, zaś strona skarżąca nadała w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą uzupełnienie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, tj. wypełniony kompletny formularz druku PPF, w dniu 8 sierpnia 2018 r., co wynika ze stempla pocztowego na kopercie zawierającej tą przesyłkę.
Wskazać także należy, że przesyłka została wydana w urzędzie pocztowym w W. M.P. w dniu 1 sierpnia 2018 r. - co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku.
Wobec wskazanych powyżej faktów referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 30 sierpnia 2018 r. pozostawił wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z dnia 29 września 2018 r. wniósł sprzeciw, w którym stwierdził, że zostało wydane ono z rażącym naruszeniem prawa.
W treści sprzeciwu szczegółowo opisał stan swojej sprawy nie wskazał jednakże zarzutów do zaskarżonego przez niego zarządzenia referendarza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.
Stosownie do art. 260 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony w wymaganej formie lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.)
Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma sformalizowany charakter.
Strona skarżąca nadała w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą uzupełnienie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, tj. wypełniony kompletny formularz druku PPF, w dniu 8 sierpnia 2018 r., co wynika ze stempla pocztowego na kopercie zawierającej tą przesyłkę.
W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia wniosku zostało doręczone w trybie art. 73 P.p.s.a., przewidującego w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w art. 65 – 72 jego złożenie na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy wraz z jednoczesnym zawiadomieniem adresata o złożeniu pisma i możliwości jego odbioru w danej placówce pocztowej lub urzędzie gminy (§ 1 i 2). W sytuacji niepodjęcia korespondencji we wskazanym terminie doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu na jaki pozostawiono ją w odpowiedniej placówce (§ 4). W rozpoznawanej sprawie skutek prawny doręczenia nastąpił w dniu 31 lipca 2018 r.
Jak wskazano powyżej skarżący w dniu 8 sierpnia 2018 r., czyli dzień po upływie siedmiodniowego terminu, nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawca zastosował się do wezwania, jednak po upływie wskazanego, siedmiodniowego terminu ustawowego. Tymczasem czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 P.P.s.a.).
Zasadnie zatem referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 260 § 1-3 oraz art. 257 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji