Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po wszczęciu w dniu [...] z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] w sprawie odmowy przyjęcia do Biura Rzeczy Znalezionych przy Urzędzie Miejskim w K. samochodu osobowego marki [...], nr rej.[...] – decyzją z dnia [...] stwierdziło nieważność w.w. decyzji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wywiodło, że brak podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej na mocy art. 156 § 1 pkt 2 kpa skutkuje stwierdzeniem nieważności takiej decyzji.
Decyzja Kolegium z dnia [...] m.in. została doręczona Prezydentowi Miasta K., który wniósł w imieniu Gminy K. skargę na to rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W skardze Gmina K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez błędną wykładnię art. 1 pkt 1, art. 6 i art. 104 kpa i przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta K. z [...] nr [...] w sprawie odmowy przyjęcia do Biura Rzeczy Znalezionych przy Urzędzie Miasta K. samochodu osobowego marki [...] nr rej.[...], została wydana bez podstawy prawnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie jako wniesionej przez nieuprawniony do tego organ.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Przedmiotem postępowania wszczętego w trybie nadzwyczajnym na podstawie art. 157 kpa jest ustalenie istnienia przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej zawartych w art. 156 § 1 kpa. Jest to nowy przedmiot sprawy w stosunku do tego, którego dotyczyło postępowanie prowadzone wcześniej w trybie zwykłym. W związku z tym decyzja wydana na podstawie art. 158 § 1 kpa jest decyzją wydaną w pierwszej instancji. Wobec tego od tej decyzji służą środki zaskarżenia odpowiednie do szczebla, struktury administracyjnej, na którym sprawa jest załatwiana /art. 127 § 1 i 2 kpa/.
Stosownie więc do art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Błędnie zatem została skarżąca pouczona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że od decyzji z dnia [...] nr [...] służy skarga bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Prawidłowe pouczenie powinno zawierać informację o możliwości zwrócenia się przez podmiot uprawniony, a niezadowolony z decyzji, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie został wyczerpany tryb zaskarżenia przewidziany dla decyzji wydanej w pierwszej instancji przez organ wskazany w art. 127 § 3 kpa.
W myśl bowiem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a./ skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z powyższych uregulowań wynika zatem, że prawo wniesienia skargi – co do zasady – jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu one w postępowaniu przed organem administracyjnym, gdyż sąd administracyjny nie zastępuje organów odwoławczych, a jego działania nie naruszają zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego /por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz". J.P.Tarno, "Wyd. Prawnicze Lexis Nexis" W-wa 2004 r. str. 97 – 98/.
Dlatego skarga wniesiona od decyzji z dnia 8 marca 2004 r. do sądu, bez wyczerpania trybu zaskarżenia przewidzianego w art. 127 § 3 kpa jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Należy tylko podnieść, że stosownie do art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.
Można też wskazać, że przepis art. 127 § 3 kpa wskazuje, iż prawo remonstrancji przysługuje wyłącznie stronie postępowania administracyjnego.
Organ odwoławczy nie może działać z urzędu, a dopiero czynność strony, powoduje, że organ ten może uruchomić postępowanie odwoławcze i korzystać z uprawnień określonych w art. 138 kpa /vide wyrok NSA z dnia z dnia 28.08.2003 r. sygn. I SA 2733/01, Lex nr 149511/.
Z powyższych względów Wojewódzki Sad Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
SJ/