Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071. ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie przyznania skarżącemu A.G. zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie wydatków na leki. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył m. in. art. 2 ust. 1, a także art. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.), według którego, osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.
Ponadto podkreślił, że zgodnie z art. 11 ust. 2 tej ustawy, brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, może stanowić podstawę odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pomocy społecznej. W tym zakresie organ wskazał, że skarżący – pomimo zobowiązania go – nie złożył w listopadzie 2013 r., ponownego wniosku o przyznanie pomocy w formie dodatku mieszkaniowego. Był poinformowany przez organ pierwszej instancji, iż niewykorzystanie własnych możliwości dla poprawy sytuacji, skutkować może odmową przyznania świadczeń. Organ odwoławczy podkreślił, że świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przysługują wyłącznie osobom, które nie mogą zaspokoić niezbędnych potrzeb bytowych, pomimo wykorzystania własnych zasobów, możliwości i uprawnień. Wskazał, że wobec tego, brak było podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.
W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A.G. podniósł, że nie wystąpił o dodatek mieszkaniowy, ponieważ jego uzyskanie znacząco ograniczy jego dochód, obniżając z kwoty 542 zł. do kwoty 240,81 zł. Wskazał, że współpracuje z pracownikiem socjalnym w pełnym zakresie, nie marnotrawi żadnych środków i z powodu dbałości o finanse publiczne, nie korzysta z pomocy dziennego pobytu oraz posiłków na wynos, gdyż taka proponowana mu pomoc, wielokrotnie przewyższa jego oczekiwania w postaci pełnego zasiłku stałego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że skarżący odmawia wykorzystania przysługującego mu uprawnienia do otrzymania dodatku mieszkaniowego – co na stałe poprawiłoby jego sytuację finansową. Dodał, że świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznawane są dopiero po wykorzystaniu własnych zasobów, uprawnień i możliwości wnioskodawcy – jako ostatnie ogniwo systemu zabezpieczenia społecznego. Wskazał, że odmowa wykorzystania własnego uprawnienia stanowi samodzielną podstawę prawną odmowy przyznania nieobligatoryjnego świadczenia pomocy społecznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem.
Uwzględnienie skargi – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej również P.p.s.a. - następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad przeprowadzonego postępowania.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane zgodnie z prawem.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o odmowie przyznania A.G. zasiłku celowego.
Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 182), zwanej dalej również "ustawą", regulujące rodzaje świadczeń pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania.
Zgodnie zaś z cytowanym w zaskarżonej decyzji art. 2 ust. 1 tej ustawy, celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.
Pomoc ta ma więc na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej.
Jednakże – zgodnie z art. 4 ustawy o pomocy społecznej - osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.
Ponadto – jak z mocą podkreślił organ w zaskarżonej decyzji – według art. 11 ust. 2 tej ustawy, brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, może stanowić podstawę odmowy przyznania świadczenia, a nawet uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pomocy społecznej.
Podkreślenia zatem wymagało, że przepisy cytowanej ustawy, nakładają na osoby korzystające z pomocy społecznej, obowiązek współdziałania z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.
Ponadto – jak trafnie podniósł organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę - świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznawane są dopiero po wykorzystaniu własnych zasobów, uprawnień i możliwości wnioskodawcy – jako ostatnie ogniwo systemu zabezpieczenia społecznego. Natomiast odmowa wykorzystania własnego uprawnienia stanowi samodzielną podstawę prawną odmowy przyznania świadczenia pomocy społecznej.
Jak wynika z akt administracyjnych i zaskarżonej decyzji - skarżący nie wykorzystał przysługującego mu uprawnienia do otrzymania dodatku mieszkaniowego, którego uzyskanie niewątpliwie – jak podkreślił organ - poprawiłoby jego sytuację materialną.
W powyższym zakresie organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że skarżący – pomimo zobowiązania go – nie złożył w listopadzie 2013 r., ponownego wniosku o przyznanie pomocy w formie dodatku mieszkaniowego. Organ podkreślił przy tym, że skarżący został poinformowany przez organ pierwszej instancji, iż niewykorzystanie własnych możliwości dla poprawy sytuacji, skutkować może odmową przyznania świadczeń.
W związku z powyższymi ustaleniami, trafnie organ stwierdził, że brak było podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji organu pierwszej instancji o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego.
Zasadnie bowiem podkreślił organ odwoławczy, że świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przysługują wyłącznie osobom, które nie mogą zaspokoić niezbędnych potrzeb bytowych, pomimo wykorzystania własnych zasobów, możliwości i uprawnień.
W tym zakresie prawidłowo organ wskazał, że odmowa wykorzystania własnego uprawnienia stanowi samodzielną podstawę prawną odmowy przyznania świadczenia pomocy społecznej.
Nie zasługiwały przy tym na uwzględnienia twierdzenia zawarte w skardze, według których skarżący nie wystąpił o dodatek mieszkaniowy, ponieważ "jego uzyskanie znacząco ograniczyłoby jego dochód, obniżając z kwoty 542 zł. do kwoty 240,81 zł.".
W wyniku przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, uznać zatem należało, że brak jest podstaw do stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez organ pierwszej instancji.
Ustalenia będące podstawą rozstrzygnięcia, zostały bowiem dokonane na podstawie trafnej oceny dowodów. Ponadto prawidłowa była ocena prawna odniesiona do stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego.
Wobec wyżej wskazanych okoliczności, podjęte w sprawie rozstrzygnięcia uznać należało za prawidłowe.
Z uwagi na to, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, zgodnie zatem z art. 151 P.p.s.a., podlegała ona oddaleniu.