Uzasadnienie
W piśmie z dnia 12 marca 2014 r. Z. G. reprezentowany przez adwokata P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W skardze pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2015 r. tut. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Po myśli art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że Sąd uwzględnił skargę strony reprezentowanej przez pełnomocnika adwokata P. M., w wyroku nie orzeczono jednak o zwrocie kosztów postępowania.
W tym miejscu przytoczyć należy przepis art. 224 p.p.s.a, który stanowi że jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny.
W tym stanie rzeczy, skoro w wyroku z dnia 30 kwietnia 2015 r. nie orzeczono o zwrocie kosztów postępowania należało przyznać od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. rzecz strony skarżącej kwotę 240 zł, stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia.