Uzasadnienie
K. L. pismem z dnia [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W skardze zawarła wniosek o zwolnienie od opłat sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Pismem z dnia 29 marca 2011r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał skarżącą do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznania prawa pomocy (wg załączonego wzoru). W wezwaniu pouczono stronę, że wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym siedmiodniowym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone wnioskodawczyni w dniu 11 kwietnia 2011r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 18 kwietnia 2011r, K. L. nie nadesłała przedmiotowego wniosku.
Zarządzeniem z dnia 13 maja 2011r. referendarz sądowy pozostawił wniosek K. L. bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca nie nadesłała urzędowego formularza wniosku w zakreślonym terminie. Zarządzenie zostało doręczone stronie w dniu 23 maja 2011r.
W ustawowym terminie skarżąca złożyła sprzeciw. Wskazała, że urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy został jej doręczony w dniu 11 kwietnia 2011r, zaś w dniu 15 kwietnia 2011r. wypełniony formularz wysłała do Sądu.
Zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2011r. Sąd wezwał skarżącą do złożenia urzędowego wniosku o przyznanie prawa pomocy (wg załączonego wzoru), w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pouczono skarżącą, że dodatkowy formularz nadesłany do sprawy o sygn. akt IV SA/Gl 353/11 nie może uzupełnić braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 354/11. Wezwanie to zostało doręczone wnioskodawczyni w dniu 27 czerwca 2011r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sądowych.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu skarżąca nadała w dniu 1 lipca 2011r. Stwierdziła, że zakres jej żądania obejmuje ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego lub adwokata. W uzasadnieniu wskazała na brak wiedzy prawniczej. Oświadczyła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem oraz trojgiem małoletnich dzieci i nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości. K. L. podała, że miesięczny dochód rodziny z tytułu "alimentów" oraz świadczeń rodzinnych wynosi 1.400 zł. Do wniosku dołączyła decyzje administracyjne o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości 1.050 zł oraz świadczeń rodzinnych w wysokości 353 zł. Ponadto nadesłała zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy w S. stwierdzające, że skarżąca wraz z M. L. zarejestrowani są jako osoby bezrobotne bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Wobec tego wniesienie sprzeciwu przez skarżącą spowodowało utratę mocy zarządzenia z dnia 13 maja 2011r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz jednocześnie przejęcie sprawy do rozpoznania przez Sąd.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli w myśl art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy wynika, iż zamieszkuje razem z mężem i trójką małoletnich dzieci. Nie posiada żadnych zasobów finansowych, ani łatwego do spieniężenia majątku. Jak wynika z decyzji administracyjnych, na dochód rodziny skarżącej składają się świadczenia rodzinne w wysokości 353 zł oraz świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości 1.050 zł. Zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy w S. potwierdzają, że skarżąca oraz jej mąż aktualnie są osobami bezrobotnymi, bez prawa do pobierania zasiłku.
W tym stanie rzeczy należy podkreślić, iż sytuacja finansowa skarżącej jest trudna, a otrzymywane środki pieniężne z pewnością nie mogą zaspokoić jej wszystkich kosztów utrzymania i nie pozwalają na poczynienie żadnych oszczędności.
Tym samym nie budzi wątpliwości, że samodzielne ustanowienie radcy prawnego przekracza możliwości płatnicze skarżącej i mogłoby ją narazić na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.