Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2014 r. referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niej pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata M. U..
Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015 r. Sąd oddalił skargę w niniejszej sprawie, z kolei postanowieniem z dnia 30 stycznia 2015 r. przyznał wspomnianej pełnomocnik kwotę 295,20 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu (w postępowaniu sądowym pierwszej instancji).
W dniu 11 marca 2015 r. adwokat M. U.złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku z dnia 27 stycznia 2015 r. zarzucając temu orzeczeniu naruszenie prawa procesowego.
Wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r. (sygn. akt I OSK 1209/15) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił rzeczoną skargę kasacyjną. Jak wynika z protokołu (karta nr 101 akt sprawy), na rozprawie przed tym Sądem nikt się nie stawił.
Następnie, pismem z dnia 30 stycznia 2017 r. adwokat M. U. wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu oświadczając, iż koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, że kwestia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez wnioskującą w postępowaniu sądowym pierwszej instancji została już prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 30 stycznia 2015 r. Przedmiotem niniejszego postanowienia są zatem jedynie koszty pomocy prawnej udzielonej skarżącej przez wyżej wymienioną w dalszym toku niniejszej sprawy.
Koszty te sprowadzają się do kwoty 147,60 zł, należnej pełnomocnikowi strony zgodnie z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.), na którą składa się wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej ustalone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) wspomnianego rozporządzenia jako 50 % stawki minimalnej wskazanej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego aktu wykonawczego, w kwocie 120 zł, którą podwyższono - stosownie do § 2 ust. 3 tego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 27,60 zł;
Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Należy w tym miejscu podnieść, że chociaż problematyka objęta niniejszym postanowieniem podlega aktualnie regulacjom rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714), to jednak uwzględniono fakt, iż w świetle § 22 tego rozporządzenia, podobnie jak i na mocy § 22 wcześniejszego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), w sprawach wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życia tych aktów wykonawczych stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w zakresie niniejszej sprawy zostało wszczęte w dniu 27 lutego 2014 r., z kolei zakończenie postępowania pierwszoinstancyjnego (czyli wydanie wyroku przez tutejszy Sąd) nastąpiło 27 stycznia 2015 r. Oba te fakty miały miejsce przed wejściem w życie obydwu wspomnianych rozporządzeń, które nastąpiło odpowiednio 1 listopada 2016 r. oraz 1 stycznia 2016 r., a w rezultacie, podejmując niniejsze rozstrzygnięcie zastosowano przepisy dotychczasowe, czyli unormowania jeszcze wcześniejszego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.