Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) orzekł o utracie przez J. H. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]. Rozstrzygnięcie to oparto na ustaleniu, że strona ukończyła [...], co powoduje utratę owego statusu.
Zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek odwołania strony, Wojewoda Ś. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski. Wskazał w szczególności na art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanej wyżej ustawy, według którego kobieta może być osobą bezrobotną, jeżeli nie ukończyła 60 lat. Z kolei art. 33 ust. 4 pkt 1 nakazuje organowi administracyjnemu pozbawienie statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Tymczasem J. H. urodziła się [...], a zatem w dniu [...] ukończyła 60 rok życia, w związku z czym przestała spełniać warunki do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Rozstrzygnięcie I instancji było więc prawidłowe.
W skardze J. H. wniosła o przyznanie jej [...] zł za [...] lat pracy, powołując się na swoją ciężką sytuację materialną. Na rozprawie sądowej wyjaśniła, że nie kwestionuje ustaleń organów administracyjnych oraz zajętego przez nie stanowiska, ale generalnie uważa się za osobę pokrzywdzoną przez władze polskie.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej odbywa się wyłącznie pod względem zgodności z prawem. Przy ocenie zaskarżonej decyzji należało zatem wziąć pod uwagę tylko to kryterium legalności. Tymczasem decyzja ta odpowiada wymogom prawa materialnego i procesowego. Organy obu instancji wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy i rozstrzygnęły ją w oparciu o właściwe przepisy prawa. Natomiast wydanych decyzji nie można podważyć z powodów wykraczających poza przedmiot niniejszego postępowania. Dotyczy to też roszczeń skarżącej z tytułu posiadanego stażu pracy oraz ewentualnych jej uprawnień do świadczeń socjalnych.
Zauważyć w końcu należy, że dla zdolności procesowej skarżącej bez znaczenia była wskazywana przez nią w odwołaniu okoliczność uznania ją w [...] "za człowieka [...]". Zgodnie bowiem z art. 1106 § 1 kpc sprawy o ubezwłasnowolnienie obywatela polskiego należą do wyłącznej jurysdykcji krajowej. Ewentualne orzeczenie sądu zagranicznego w tym przedmiocie na obszarze Polski jest bezskuteczne i nie podlega też uznaniu. Ponieważ w Polsce skarżąca nie została ubezwłasnowolniona, to mogła samodzielnie występować w niniejszym postępowaniu.
Ponieważ skarga okazała się bezzasadna, dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
SW