Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 października 2013 r. referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przyznano W. G. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła skarżącemu pełnomocnika w osobie radcy prawnego T. P., który reprezentował stronę w postępowaniu przed sądem I instancji.
W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150% stawki minimalnej oraz zwrot poniesionych wydatków w kwocie 114,07 zł netto tytułem zwrotu kosztu dojazdu do Sądu oraz kosztów pocztowych, jednocześnie oświadczając, iż opłaty i wydatki w sprawie nie zostały zapłacone w całości lub części. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia we wskazanej wysokości pełnomocnik uzasadnił nakładem pracy w sprawie i dążeniem do jej wyjaśnienia, a w szczególności poprzez wizytę w Sądzie celem dokonania analizy akt, spotkanie ze skarżącym celem ustalenia stanowiska strony oraz uczestnictwo w rozprawie. Pełnomocnik uzasadnił wysokość wydatków na które składają się koszty przejazdów do Sądu samochodem własnym wyliczone wg stawki za 1 km przebiegu pojazdu dla celów służbowych samochodów osobowych w kwocie 104,97 zł oraz wydatków pocztowych w kwocie 9,10 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 11 lutego 2014r., uchylającym zaskarżoną decyzję, nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez wskazanego wyżej radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 14 marca 2012, poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U z 2013 r. poz. 490) zwanego dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 15 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 4 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia – stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 zł.
Dodatkowo § 2 ust. 3 rozporządzenia stanowi, iż opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Ponadto, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (§ 2 ust. 1 rozporządzenia).
W ocenie Sądu charakter sprawy oraz stopień jej zawiłości, a co za tym idzie nakład pracy radcy prawnego będącego pełnomocnikiem skarżącego W. G. nie uzasadniają przyznania wynagrodzenia w wysokości wyższej niż stawki minimalne określone w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia. Dlatego Sąd przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie w kwocie brutto 295,20 zł obejmujące opłatę w wysokości 240 zł powiększoną o 23% stawkę podatku VAT. Ponadto uwzględniono kwotę 114,07 zł tytułem wydatków, których poniesienie Sąd uznał za uzasadnione i udokumentowane.
W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji.