Uzasadnienie
W treści skargi z dnia 21 kwietnia 2016 r. M.K. wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu.
Następnie, to jest w dniu 23 maja 2016 r. skarżący złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdzie sprecyzował, iż żąda nie tylko ustanowienia adwokata lecz nadto także zwolnienia od kosztów sądowych. W treści tego formularza wnioskujący podniósł, że jest inwalidą I grupy i gospodaruje samotnie. Jest przy tym współwłaścicielem samochodu marki [...] - rok prod. 2004. Nie posiada natomiast żadnych innych przedmiotów wartościowych, zasobów pieniężnych, ani nieruchomości i utrzymuje się z renty, w kwocie netto 1.371,04 zł.
Skarżący dodał, iż w ubiegłym roku przebywał na leczeniu rehabilitacyjnym w czterech szpitalach oraz podkreślił, że wydatkuje miesięcznie ponad 200 zł na leki.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna wydana w przedmiocie choroby zawodowej. Wnioskodawca jest więc w tej sprawie objęty zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa, co wynika z art. 239 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a w konsekwencji, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i dlatego nie podlega rozpoznaniu.
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o ustanowienie adwokata należy podnieść, iż zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zdaniem rozpoznającego wniosek wymóg ten został spełniony.
Z oświadczeń m.K. wynika, iż nie posiada on oszczędności ani żadnego majątku, który mógłby zostać łatwo i szybko spieniężony. Jest przy tym osobą całkowicie niezdolną do pracy i utrzymuje się z renty w kwocie netto 1.371,04 zł (patrz: nadesłana decyzja ZUS z dnia 1 marca 2015 r. - karta nr 13 akt sprawy). Zważywszy przy tym fakt, iż poza kosztami bieżącego utrzymania wnioskodawca ponosi stale wydatki związane z leczeniem i rehabilitacją uznano, iż dochód ten nie umożliwia dokonania oszczędności wystarczających na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, bez szkody dla jego koniecznych potrzeb życiowych.
Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.