Uzasadnienie
M. G. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. w dniu [...].
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik Działu Informacji i Rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta B. uznał stronę za osobę bezrobotną od dnia [...] i odmówił przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]. Podstawę materialnoprawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a w związku z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001). Przepisy te określają między innymi, iż prawo do zasiłku i innych świadczeń przewidzianych dla bezrobotnych przysługuje na rzecz bezrobotnego nie wcześniej niż po upływie 90 dni, a to w związku ze spełnieniem przez niego w dniu dokonywania rejestracji warunków określonych w art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia stron w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w Powiatowym Urzędzie Pracy.
Od tej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym zaakcentowała, iż w okresie od dnia [...] do [...] pracowała na ½ etatu w Gminnej Bibliotece Publicznej w J., a w dniu [...] podjęła dodatkowe zatrudnienie na ½ etatu w Stowarzyszeniu A z siedzibą w B., gdzie później od dnia [...] pracowała na cały etat. Strona nadmieniła, iż ze względu na jej stan zdrowia, po przebytej operacji, praca na 1 i ½ etatu była dla niej zbyt wyczerpująca i z dniem [...] na własną prośbę zrezygnowała z pracy w Bibliotece Publicznej w J. W okresie późniejszym Stowarzyszenie A rozwiązało z nią stosunek pracy z powodu likwidacji jej stanowiska pracy. W zaistniałej sytuacji, zdaniem strony, niesłusznie przy ustalaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych wzięto po uwagę sposób rozwiązania stosunku pracy z Gminną Biblioteką Publiczną w J. a nie ze Stowarzyszeniem A z siedzibą w B. Organ odwoławczy nie uwzględnił argumentów strony i decyzją z dnia z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że strona sama rozwiązała stosunek pracy w trybie porozumienia stron i nie było ono spowodowane przyczynami wyłączającymi stosowanie przepisu art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy na rzecz bezrobotnego, a podnoszone w odwołaniu okoliczności równoległego zatrudnienia u innego pracodawcy i rozwiązania z nim umowy, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zatem stronie zasiłek dla bezrobotnych przysługiwać będzie w oparciu o art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dopiero po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe zarzuty, wywodząc, iż winna mieć prawo do zasiłku dla bezrobotnych i to z przyczyn podniesionych w odwołaniu. Akcentowała jeszcze raz, iż rozwiązanie stosunku pracy ze Stowarzyszeniem A było spowodowane likwidacją jej stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o oddalenie skargi z przyczyn zawartych w motywach zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjne zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa p.p.s.a., sąd ten uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nadto, w oparciu o treść art. 145 § 2 ustawy p.p.s.a., w zależności od rodzaju naruszenia, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, a przesłanką nieważności rozstrzygnięcia jest m. in. stwierdzenie, iż wydane ono zostało bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).
Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.
Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje obecnie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001), zwana dalej w skrócie - ustawa o promocji zatrudnienia.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 tej ustawy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych, a ponadto gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową, wymienioną w pkt 2 powołanego art. 71 tej ustawy i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (art. 71 § 1 pkt 2 a tej samej ustawy). Przy czym zastrzeżenie, określone przepisem art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia, dotyczy nie przysługiwania prawa do tego zasiłku między innymi dla tego bezrobotnego, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania (art. 75 ust. 1 pkt 2 tej samej ustawy).
W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, że skarżąca, rejestrując się jako bezrobotna w dniu [...], nie spełniała warunków przewidzianych w art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, bowiem w dniu [...] sama rozwiązała stosunek pracy z Gminną Biblioteką Publiczną w J. na mocy art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu Pracy w trybie porozumienia stron. Tym samym organy orzekające błędnie zinterpretowały przesłanki warunkujące zastosowanie przepisów prawa materialnego powołanych w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego i dlatego zasadnym jest jego uchylenie.
Jest poza sporem między stronami, że skarżąca zarejestrowała się w dniu [...] i wówczas przedłożyła dwa świadectwa pracy, jedno z dnia [...] wystawione przez Gminną Bibliotekę Publiczną w J., obejmujące jej okres zatrudnienia od dnia [...] do dnia [...] w niepełnym wymiarze czasu pracy tj. ½ etatu, który ustał na mocy porozumienia stron oraz drugie z dnia [...], wydane przez Stowarzyszenie A z siedzibą w B., obejmujące okres zatrudnienia od dnia [...] do dnia [...], w tym w wymiarze ½ etatu od dnia [...] do dnia [...] i na pełny etat od dnia [...] do dnia [...], które to zatrudnienie ustało w wyniku "rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia z przyczyn ekonomicznych zakładu – likwidacja stanowiska pracy – art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy" (cytat). Zatem już po zakończeniu pracy w Gminnej Bibliotece Publicznej w J., czyli po dniu [...], skarżąca była pracownikiem powołanego Stowarzyszenia w pełnym wymiarze czasu pracy i to do dnia [...].
W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego nie zamieszczono wyczerpujących ustaleń w zakresie tego okresu zatrudnienia, potwierdzonego przecież świadectwem pracy z dnia [...], które zostało przedłożone przez skarżącą w dniu jej rejestracji i winno być przedmiotem rozważań tego organu w oparciu o art. 136 w związku z art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Stosownie bowiem do treści art. 75 § 1 K.p.a., w ramach tego postępowania należy dopuścić wszelkie dowody mogące przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, które nie są sprzeczne z prawem (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2000 r., sygn. akt II SA 1510/00, Lex nr 53790). Zaniechanie tych czynności świadczy o naruszeniu wyżej wymienionych przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na organie odwoławczym ciąży zatem obowiązek ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie mającego na celu stwierdzenie, czy skarżącej nie przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych z tytułu, nie "równoległego zatrudnienia", jak to wskazano w zaskarżonej decyzji (str. 2 uzasadnienia) i w odpowiedzi na skargę (str. 2), ale zakończonego w dniu [...] zatrudnienia w Stowarzyszeniu A z siedzibą w B., które ustało na skutek likwidacji jej stanowiska pracy.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż w oparciu o art. 71 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia, skarżącej nawet w razie równoczesnego spełnienia kilku warunków uprawniających do zasiłku przysługuje wybór podstawy jego przyznania.
Reasumując ograniczenie się przez organ odwoławczy do interpretacji art. 75 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i to tylko w zakresie zatrudnienia w Gminnej Bibliotece Publicznej w J. spowodowało naruszenie powołanych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K. p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na istotne naruszenie powołanych przepisów przez organ pierwszej instancji, jak również art. 71 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia. Tym samym utrzymując w mocy wadliwe rozstrzygnięcie dodatkowo naruszył dyspozycję art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy przede wszystkim na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego dokładnie wyjaśni jej stan faktyczny i jeszcze raz wnikliwie przeanalizuje wszystkie przesłanki wynikające z treści art. 71 w związku z art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia.
Z tych wszystkich względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. orzekł, jak sentencji.