Uzasadnienie
D.R. w piśmie z dnia 29 marca 2012 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wskazała, iż wnosi skargę na Powiatowy Urząd Pracy w P., radcę prawnego punktu informacyjnego, w związku z wydaniem decyzji o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych z dnia [...] r. oraz z poradą prawną, jakiej jej udzielono w Powiatowym Urzędzie Pracy, o zgodności jej zwolnienia na dzień [...] r. ze stanem prawnym obowiązującym w 2010 r.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie. Podniósł, że skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji Nr [...] z [...] r. uznającą ją za osobę bezrobotną z dniem [...] r. oraz od decyzji Nr [...] z [...] r. w przedmiocie uznania skarżącej za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. W związku z tym, że odwołanie od w/wym. decyzji skarżąca złożyła po terminie Wojewoda [...] wydał postanowienie Nr [...] z [...] r. oraz postanowienie Nr [...] z [...] r., w których stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Podkreślono, że w skardze skarżąca nie wskazała, że jej wątpliwości dotyczą powyższych postanowień.
Zarządzeniem z dnia 2 maja 2012 r. wezwano D.R. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez oznaczenie organu, którego działalności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności. Jednocześnie poinformowano skarżącą o treści art. 3 § 1 i § 2 poprzez jego przytoczenie. Wraz z wezwaniem doręczono D. R. odpowiedź na skargę.
Wykonując powyższe zarządzenie D.R. skierowała do Sądu pismo z dnia 22 maja 2012 r., w którym wskazała Powiatowy Urząd Pracy w P. oraz decyzję Starosty [...] nr [...], [...] z dnia [...] r. znak [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. Nr 270.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Z treści tego przepisu wynika zatem, że skargę można wnieść wyłącznie na orzeczenie organu II instancji. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
W piśmie z dnia 22 maja 2012 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi D.R. wskazała jako zaskarżony akt decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie uznania jej z dniem [...] r. za osobę bezrobotną, od której zgodnie z pouczeniem zawartym w tym orzeczeniu, skarżącej przysługiwało prawo wniesienia w terminie 14 dni odwołania do organu II instancji – Wojewody [...]. Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca wniosła wprawdzie odwołanie od tej decyzji, jednakże postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] stwierdzono uchybienie terminu do jego wniesienia. Jednocześnie Wojewoda [...] we wskazanym postanowieniu pouczył skarżącą o możliwości jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w terminie 30 dni od daty jego doręczenia.
Sąd wobec wskazania przez skarżącą decyzji Starosty [...] nie mógł uznać, że skarga z dnia 29 marca 2012 r. dotyczy postanowienia Wojewody.
W związku z powyższym przyszło stwierdzić, że skoro przedmiotem skargi jest orzeczenie wydane przez organ I instancji, na które nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.
Na marginesie należy wskazać, że sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej w zakresie określonym w art. 3 § 2 P.p.s.a. Właściwością sądów administracyjnych nie jest zatem objęta ocena sposobu działania czy pracy organu administracji jak i jego pracowników, gdyż jest to wewnętrzna sprawa organów. Postępowanie w zakresie skarg na działalność administracji uregulowane zostało w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego "Skargi i wnioski" (art. 221 i nast. k.p.a.). Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub przez pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie spraw. Skargę w tym trybie wnosi się do właściwego organu administracji publicznej (art. 229 k.p.a.).
Natomiast zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 689/09 publ.: Lex 574240, z dnia 4 listopada 2011 r. I OZ 821/11 publ.: Lex 1069737).
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji postanowienia.