Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę B.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnego świadczenia. Powodem takiego rozstrzygnięcia było wniesienie skargi po terminie.
Odpis powyższego postanowienia ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej – adwokat J.Z. odebrał osobiście w dniu 1 lipca 2016 r., zatem termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 20 czerwca 2016 r. upłynął bezskutecznie z dniem 8 lipca 2016 r. W związku z powyższym orzeczenie stało się prawomocne od dnia 9 lipca 2016 r.
Pismem z dnia 7 września 2016 r., pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Do wniosku dołączył skargę wraz z jej odpisem. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 11 maja 2016 r. odebrał pismo z dnia 9 maja 2016 r., z którego wynikało, że został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie. Następnie potwierdził, iż w dniu 1 lipca 2016 r. odebrał odpis postanowienia z dnia 20 czerwca 2016 r. Jednocześnie oświadczył, że 2 września 2016 r. do jego kancelarii zgłosiła się skarżąca ze wszystkimi dokumentami dotyczącymi sprawy, w tym z zaskarżoną decyzją Wojewody [...] z [...]r. [...]. Zaznaczył, iż skarżąca jest osobą nieporadną, znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i dlatego nie miała możliwości wyręczenia się inną osobą w dokonaniu prawidłowo czynności wniesienia do sądu skargi lub wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016, poz. 718) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu jednakże wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 1 i § 3 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.).
Oznacza to, że sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem prawidłowego wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu. Natomiast spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 88 P.p.s.a.
Z brzmienia wyżej przytoczonych przepisów wynika, iż warunkiem dopuszczalności merytorycznego rozpoznania przez sąd wniosku o przywrócenie terminu, jest złożenie go w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W związku z powyższym, w pierwszej kolejności sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 P.p.s.a.
W ocenie Sądu, przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie ustała najpóźniej w chwili odebrania przez pełnomocnika skarżącej postanowienia tut. Sądu z dnia 20 czerwca 2016 r. o odrzuceniu skargi, czyli w dniu 1 lipca 2016 r. (data doręczenia odpisu postanowienia). W tym dniu bowiem pełnomocnik skarżącej dowiedział się, że skarga została wniesiona do Sądu z przekroczeniem ustawowego terminu.
W takiej sytuacji siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął z dniem 8 lipca 2016 r. Tymczasem przedmiotowy wniosek pełnomocnik skarżącej wniósł dopiero 7 września 2016 r., a zatem z przekroczeniem terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a.
Odnosząc się do argumentacji pełnomocnika, że dopiero w dniu 2 września 2016 r. skarżąca zgłosiła się do Kancelarii dostarczając wszystkie dokumenty dotyczące sprawy, w tym zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że pozostaje ona bez wpływu na ustalenie, że przyczyna do wniesienia skargi ustała z dniem 1 lipca 2016 r., kiedy to pełnomocnik skarżącej otrzymał wymienione postanowienie Sądu. Jednakowoż pełnomocnik miał możliwość zapoznania się w siedzibie Sądu z aktami administracyjnymi sprawy, w tym z treścią zaskarżonej decyzji. Stąd też zaprezentowana we wniosku argumentacja jest pozbawiona podstaw.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdził, że wniosek pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. został złożony z przekroczeniem terminu, zakreślonego w art. 87 § 1 P.p.s.a.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 88 w zw. z art. 87 § 1 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.