Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia [...] r. M. K. wniosła skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich.
Miejscem zamieszkania skarżącej jest miejscowość B., położona na terenie województwa opolskiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie: P.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Co do zasady, właściwość miejscową wojewódzkich sądów administracyjnych określa art. 13 § 2 P.p.s.a. Zatem do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Jednakowoż, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowościowe (art. 13 § 3 P.p.s.a.). Z treści rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (Dz. U. Nr 72, poz. 653) wynika, że rozpoznawania tych spraw, w których stroną skarżącą są osoby zamieszkałe poza obszarem właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości osoby te zamieszkują (§ 1 rozp.).
Mając więc na uwadze miejsce zamieszkania skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał się za niewłaściwy miejscowo i przekazał sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, o czym orzeczono w części dyspozytywnej postanowienia, działając na podstawie przywołanych wyżej przepisów oraz art. 59 § 1 P.p.s.a.