Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 marca 2015 r. S.W., reprezentowany przez adwokata W.G., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], którą orzeczono względem rodziców dziecka – M.J. obowiązek ponoszenia solidarnie opłaty za jej pobyt w pieczy zastępczej, ustalono wysokość tej opłaty na kwotę 905,00 zł miesięcznie za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., zobowiązano do wpłaty wyliczonej za powyższy okres opłaty w łącznej wysokości 10.860,00 zł oraz poinformowano o naliczaniu ustawowych odsetek za nieterminowe uiszczenie należności.
W treści skargi pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zarówno decyzji organu pierwszej jak i drugiej instancji podnosząc, iż w związku z sytuacją materialną i osobistą S.W. oraz jego żony a także ich problemami zdrowotnymi i niepełnosprawnością zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonych decyzji. Poza tym dodał, że konieczność uiszczania opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej w wysokości 905,00 zł miesięcznie spowoduje, iż na jedną osobę w rodzinie skarżącego pozostanie zaledwie 445,00 zł czyli kwota, która uniemożliwi zaspokajanie nawet najbardziej podstawowych potrzeb życiowych.
Jednocześnie pełnomocnik wskazał, iż wobec jego mocodawcy została wydana decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], mocą której zwolniono skarżącego od obowiązku ponoszenia opłaty za pobyt córki w pieczy zastępczej w okresie od 1 lipca 2007 r. do 18 listopada 2014 r. Zdaniem adwokata w czasie wydania wyżej wymienionej decyzji sytuacja materialna S.W. była o wiele lepsza od obecnej natomiast aktualnie uległa pogorszeniu pod względem dochodowym, osobistym, zdrowotnym i rodzinnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast art. 61 § 5 P.p.s.a. stanowi, iż postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Na wstępie należy podnieść, że przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OZ 667/12 LEX nr 1225758). Ponadto badając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sąd powinien wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności podniesione w tym wniosku, ale także okoliczności całej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 380/12 LEX nr 1145522).
Natomiast przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając na nią obowiązku ich udowodnienia. Ocena, czy wskazane przez stronę okoliczności są wystarczające do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a zatem czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pozostaje w wyłącznej kompetencji sądu (por. postanowienie NSA z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 381/12 LEX nr 1145524).
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zarówno decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] jak i decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. W uzasadnieniu wniosku powołał się w szczególności na pogorszenie sytuacji S.W. pod względem dochodowym, osobistym, zdrowotnym i rodzinnym. Twierdzenie powyższe potwierdzają dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. A zatem w ocenie Sądu została spełniona przesłanka określona w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.