Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta B., na podstawie art. 104 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., zobowiązał I. S. do zwrotu kwoty [...] zł tytułem wydatków poniesionych zastępczo przez Gminę B. za pobyt matki B. M. w Domu Pomocy Społecznej "[...]" w B. w okresie od [...] do [...] w terminie 14 dni licząc od dnia otrzymania decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania I. i M. S., decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliło w całości powyższą decyzję i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
Pismem z dnia [...] Prezydent Miasta B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 61 i 104 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie organ ten wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej podkreślając, iż nie może organ administracji publicznej wydający orzeczenie w I instancji wnieść skargi na decyzję organu II instancji, albowiem nie działa on jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto w oparciu o art. 50 § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Legitymacja do złożenia skargi oparta została przez ustawodawcę o kryterium interesu prawnego, co oznacza, że skargę może wnieść, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Podstawę procesowej legitymacji strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, które podgalają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym.
W rozpatrywanej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którą uchylno decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w B. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta B. i umorzono postępowanie pierwszoinstancyjne wniósł Prezydent Miasta B. Zatem skarga została wniesiona przez organ, z upoważnienia którego wydano decyzję w pierwszej instancji.
Przyjdzie stwierdzić, że z utrwalonego orzecznictwa sądowego wynika jednoznacznie, iż żaden przepis nie przyznaje organowi administracji publicznej pierwszej instancji uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący także rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2005 r., LEX 220333),
Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej -uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego ani przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Zgodnie z brzmieniem art. 28 k.p.a. stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Pojęcia strony nie można zatem odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy i wydania decyzji administracyjnej w pierwszej instancji.
W postanowieniu z 2 marca 2006 r., II GSK 387/05 (LEX nr 197511) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, albowiem przedmiot sprawy rozstrzyganej decyzją nie dotyczy interesu prawnego tego organu, gdyż nie działa on jako nosiciel tegoż w rozumieniu art. 28 k.p.a. i art. 50 § 1 P.p.s.a., lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje. Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest również właściwe do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 915/05, LEX nr 194664).
Z tych też przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.