Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]nr [...]w przedmiocie zasiłku stałego.
Pismem z dnia [...]skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 15 marca 2010 r. tutejszy Sąd odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
Na skutek zażalenia skarżącego na wyżej przywołane postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 maja 2010 r. uchylił skarżone rozstrzygnięcie i przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w K. radca prawny A. M. – C. pismem z dnia 31 sierpnia 2010 r. r. złożyła skargę kasacyjną od wskazanego na wstępie wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia oraz wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skarżącemu z urzędu składając oświadczenie, iż koszty te nie zostały zapłacone w całości.
Postanowieniem z dnia 16 września 2010 r. Sąd przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
Następnie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2096/10 oddalił skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków.
Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia pełnomocnikom wyznaczanym przez Sąd dla stron z urzędu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 i 3 cytowanego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie powiększa się o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania w tym przedmiocie.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawki minimalne wynoszą 50 % stawki minimalnej przewidzianej za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, nie mniej niż 120 zł. Z kolei według § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia w innej sprawie niż wymieniona w pkt 1 lit. a – b cytowanego przepisu stawka w pierwszej instancji wynosi 240 zł. W niniejszej sprawie pełnomocnik, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodnie więc z powołanymi wyżej przepisami jego wynagrodzenie winno wynieść [...]zł (75 % z kwoty 240 zł). Kwotę tę należy jednak powiększyć o podatek od towarów i usług w wysokości 23 %, co łącznie stanowi kwotę [...]zł.
W związku z powyższym należało orzec o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy przyznanego skarżącemu z urzędu zgodnie z poczynionymi wyliczeniami na zasadzie wyżej powołanych przepisów.