Uzasadnienie
Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi K.N. nadesłał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. W treści tego formularza oświadczył, że gospodaruje samotnie i nie posiada żadnych zasobów pieniężnych (poza kwotą 100 zł "na życie"), nieruchomości ani przedmiotów wartościowych. Nadto podkreślił, że pod koniec marca 2017 r. wyszedł na wolność po kilkunastoletnim pobycie w Zakładzie Karnym, dopiero dwa miesiące temu podjął pracę w wymiarze ½ etatu za wynagrodzeniem, w kwocie 1.000 zł ("na rękę" niecałe 600 zł), co w całości przeznacza na "rachunki życia codziennego".
Następnie, odpowiadając na wezwanie do uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku, K.N. sprecyzował, iż żąda zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Równocześnie nadesłał kopię umowy o pracę, z której wynika, iż od 10 kwietnia 2017 r. został zatrudniony na okres próbny za wynagrodzeniem w kwocie brutto 1.000 zł.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Odnosząc się do wniosku K.N. należy wskazać, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (czyli, zgodnie z art. 245 § 2 cytowanej ustawy, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wnioskodawcy wynika, że nie posiada on żadnych zasobów pieniężnych ani łatwego do spieniężenia majątku. Przebywał przy tym przez ostatnie lata w Zakładzie Karnym (co wynika z akt innej sprawy zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygn. IV SO/Gl 7/17, w zakresie której również ubiegał się o prawo pomocy), zaś przedstawiona przezeń kopia umowy o pracę potwierdza, że został zatrudniony zaledwie 3 miesiące temu w wymiarze ½ etatu za wynagrodzeniem brutto zaledwie 1.000 zł.
Jakkolwiek przy tym skarżący, pomimo wezwania, nie nadesłał dokumentów obrazujących obciążające go koszty utrzymania oraz wysokość zaległości płatniczych, to jednak uznano, że brak ten nie stoi na przeszkodzie całkowitemu uwzględnieniu jego żądania. Nie budzi bowiem wątpliwości, że nawet przy bardzo oszczędnym prowadzeniu gospodarstwa domowego, kwota uzyskiwanego przezeń dochodu, w wysokości brutto 1.000 zł, co daje zazwyczaj niecałe 700 zł netto, nie pozwala na wygenerowanie w zasadzie jakichkolwiek oszczędności.
W tym stanie rzeczy uznano, iż wnioskujący wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów związanych z niniejszym postępowaniem i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy.