Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. odmówił przyznania M. M. zasiłku okresowego. W uzasadnieniu wskazał, że wyżej wymieniony w dniu 23 maja 2013 r. odmówił podjęcia zatrudnienia bez uzasadnionej przyczyny i z tego powodu utracił status osoby bezrobotnej. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną, może stanowić podstawę odmowy przyznania świadczenia.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., w wyniku rozpoznania odwołania M.M., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku okresowego. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że skarżący odmówił w sposób nieusprawiedliwiony, przyjęcia propozycji pracy w A Sp. z o.o. na stanowisku robotnik budowlany i w związku z tym, Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w C., decyzją ostateczną z dnia [...] r. orzekł o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 maja 2013 r. na okres 270 dni. Organ podkreślił, że pozbawienie statusu osoby bezrobotnej nastąpiło na okres 270 dni, ponieważ M.M. po raz trzeci zrezygnował z formy aktywizacji zawodowej.
Następnie organ podniósł, że zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną, może stanowić podstawę odmowy przyznania świadczenia. Organ wskazał, że przepisy ustawy o pomocy społecznej, zawierają podstawową zasadę, według której, każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a jeżeli nie wykonuje takiego obowiązku, to nie występuje podstawowa przesłanka udzielenia takiej osobie pomocy ze środków publicznych. Podkreślił, że jednym z podstawowych celów, określonych w omawianej ustawie, jest aktywizacja świadczeniobiorców. Dodał, że pomoc przyznawana na podstawie tej ustawy – bez względu na jej rodzaj - ma charakter jedynie przejściowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających, w celu pokonania życiowych trudności.
Wskazał, że pomoc ta, nie może zamieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania osób występujących o nią. Podkreślił, że wobec tego, obowiązek współdziałania świadczeniobiorców z jednostkami i pracownikami pomocy społecznej, jest niezwykle istotny i został wielokrotnie zaakcentowany w ustawie.
W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, M.M. podniósł, że pozostaje długotrwale bezrobotny i nie jest prawdą, że odmówił podjęcia pracy na stanowisku pracownik budowlany.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie skarżący wniósł o uwzględnienie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem.
Uwzględnienie skargi – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej również P.p.s.a. - następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad przeprowadzonego postępowania.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane zgodnie z prawem.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o odmowie przyznania M.M. zasiłku okresowego.
Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 182), zwanej dalej również "ustawą", regulujące rodzaje świadczeń pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania.
Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.
Pomoc ta ma więc na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej.
Ponadto – jak z mocą podkreślił organ w zaskarżonej decyzji – według art. 11 ust. 2 tej ustawy, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną, może stanowić podstawę odmowy przyznania świadczenia, a nawet – jak wskazał organ pierwszej instancji - uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.
Podkreślenia zatem wymagało, że prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, iż przepisy ustawy o pomocy społecznej, zawierają podstawową zasadę, według której, każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a jeżeli nie wykonuje takiego obowiązku, to nie występuje podstawowa przesłanka udzielenia jej pomocy ze środków publicznych.
Z przepisów cytowanej ustawy wynika bowiem, że świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznawane są dopiero po wykorzystaniu własnych zasobów, uprawnień i możliwości wnioskodawcy. Natomiast nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia stanowi samodzielną podstawę prawną odmowy przyznania świadczenia.
Jak wynika z akt administracyjnych i zaskarżonej decyzji - skarżący odmówił w sposób nieusprawiedliwiony, przyjęcia propozycji pracy na stanowisku robotnik budowlany i w związku z tym, organ zatrudnienia, ostateczną decyzją z dnia [...] r. orzekł o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 maja 2013 r. na okres 270 dni.
Ponadto – jak wynika z uzasadnienia zamieszczonej w aktach administracyjnych decyzji organu zatrudnienia - pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej nastąpiło na okres 270 dni, ponieważ po raz trzeci zrezygnował z zaproponowanej mu przez urząd pracy, formy aktywizacji zawodowej.
Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie, twierdzenia zawarte w skardze, według których skarżący nie odmówił podjęcia pracy na stanowisku pracownik budowlany. Są bowiem sprzeczne z treścią ostatecznej decyzji o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej.
W związku z powyższymi ustaleniami, trafnie organ stwierdził w zaskarżonej decyzji, że brak było podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji organu pierwszej instancji o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku okresowego.
Zasadnie bowiem podkreślił organ odwoławczy, że świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przysługują wyłącznie osobom, które nie mogą zaspokoić niezbędnych potrzeb bytowych, pomimo wykorzystania własnych zasobów, możliwości i uprawnień.
W tym zakresie prawidłowo organ wskazał, że odmowa podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną, stanowi samodzielną podstawę prawną odmowy przyznania świadczenia.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, uznać zatem należało, że brak jest podstaw do stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez organ pierwszej instancji.
Ustalenia będące podstawą rozstrzygnięcia, zostały bowiem dokonane na podstawie trafnej oceny dowodów. Ponadto prawidłowa była ocena prawna odniesiona do stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego.
Wobec wyżej wskazanych okoliczności, podjęte w sprawie rozstrzygnięcia uznać należało za prawidłowe.
Z uwagi na to, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., podlegała ona oddaleniu.