Uzasadnienie
W dniu [...] r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga H. D. i R. D. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i Prezydenta Miasta K. polegającą na nieuchyleniu decyzji z dnia [...] r. nr [...] o przydziale lokalu mieszkalnego w zakresie dotyczącym obmiaru tego lokalu. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2007 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 803/05 organ administracyjny nie podjął żadnych czynności prawnych zgodnie z K.p.a. i zaleceniami Sądu.
Pismem z dnia [...] r. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał skargę H. D. i R. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W punkcie wyjścia należało stwierdzić, że w myśl art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Skargę na niewykonanie orzeczenia wnosi się zgodnie z ogólnymi regułami określonymi w art. 54 § 1 p.p.s.a., a więc za pośrednictwem organu, który nie wydał aktu lub nie podjął czynności po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Przepisy powoływanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują w tym przypadku innego niż pośredni trybu wnoszenia skarg na niewykonanie orzeczenia Sądu.
W tym miejscu zauważyć jedynie należało, że w tylko okresie dwóch lat od wejścia w życie ustawy p.p.s.a., a zatem od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 1 stycznia 2006 r., dopuszczane było wnoszenie skarg bezpośrednio do sądu administracyjnego. W takich przypadkach, zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten przekazywał organowi, którego działania lub bezczynności skarga ta dotyczyła uznając ją za wniesioną prawidłowo. Przepis ten miał jednak charakter przejściowy i po dniu 1 stycznia 2006 r. jedyną właściwą i konieczną drogą dla prawidłowego zachowania trybu wniesienia skargi jest złożenie jej w organie, którego dotyczy skarga, tak jak stanowi art. 54 § 1 p.p.s.a.
Skarga H. D. i R. D. wniesiona została bezpośrednio do sądu administracyjnego w dacie wykraczającej poza czasookres przewidziany w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające (...), co czyniło niemożliwym przekazanie jej organowi, którego skarga dotyczyła.
Stwierdzić przy tym należało, że brak jest obecnie uregulowania prawnego, które stwarzałoby po stronie sądów administracyjnych obowiązek przekazania skargi do organu właściwego. Nie jest przy tym możliwe stosowanie na etapie postępowania sądowoadministracyjnego uregulowań zawartych w art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż przepis ten dotyczy przekazania przez organ administracji podania organowi właściwemu, a sąd administracyjny nie jest organem administracji publicznej.
Skarżący wnieśli skargę bezpośrednio do Sądu, z pominięciem ustawowej drogi do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym uchybili treści przepisu art. 54 § 1 p.p.s.a., co skutkowało uznaniem skargi za niedopuszczalną i jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.