Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 października 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 1090/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. J. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw.Kombatantów i Osób Represjonowanych nr [...] z dnia [...] r., rozstrzygającą o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 4 listopada 2011 r.
Następnie, to jest pismem procesowym datowanym na [...] kwietnia 2012 r., nadanym do Sądu w dniu [...] kwietnia 2012 r., T. J. wniósł o "ponowienie sprawy" wywodząc, iż uzyskał informację o dokonanej w ostatnim okresie zmianie obowiązujących przepisów prawa, na mocy której osoby takie jak on - czyli "przymusowo zatrudnione w Polsce deportowane do pracy i wywiezione w inne tereny poza stałe miejsce zamieszkania i młodociane" zostały objęte zakresem podmiotowym ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.). Skarżący przedstawił równocześnie szereg okoliczności związanych z pobytem na robotach przymusowych, gdzie został skierowany w roku 1941.
Pismem z dnia [...] maja 2012 r., wystosowanym na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 18 maja 2012 r. T. J. wezwano o uzupełnienie braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez: wskazanie ustawowej podstawy wznowienia oraz jej uzasadnienie, podanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, a także sprecyzowanie, czy żąda uchylenia czy też zmiany zaskarżonego orzeczenia.
W wyznaczonym siedmiodniowym terminie, skarżący nadesłał pismo procesowe datowane na [...] czerwca 2012 r., w którym ograniczył się do wyrażenia swojego niezadowolenia z rozstrzygnięcia zawartego w objętym skargą o wznowienie postępowania wyroku z dnia 4 października 2011 r. Równocześnie podkreślił, iż do wykonywania prac przymusowych skierowany został wbrew swojej woli, gdy był dzieckiem i doznał wówczas wielu cierpień. Wskazał również, że "zmiana ustawy przez Trybunał Konstytucyjny w 2009 r. daje mu szansę na ponowne ubieganie się o decyzję przyznającą miesięczny dodatek do emerytury".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania - poza wymogami stawianymi każdemu pismu w postępowaniu sądowym - powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do jej wniesienia oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
Jeżeli wskutek niezachowania warunków formalnych pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie w terminie 7 dni (art. 49 §1 p.p.s.a.).
W treści skargi o wznowienie postępowania z dnia [...] kwietnia 2012 r. T. J.nie zawarł elementów wymaganych z mocy przywalonego art. 279 p.p.s.a. i dlatego wezwaniem z dnia 25 maja 2012 r. zwrócono się do niego o uzupełnienie istniejących w tym zakresie braków.
Jak wynika z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, wspomniane wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 czerwca 2012 r., a w rezultacie, wyznaczony w jego treści siedmiodniowy termin upłynął odpowiednio z dniem 8 czerwca 2012 r.
W terminie tym skarżący nie udzielił odpowiedzi, która czyniłaby zadość omawianemu wezwaniu. Jakkolwiek bowiem w nadesłanym piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2012 r. dał wyraz swojemu niezadowoleniu z wyroku tutejszego Sądu z dnia 4 października 2011 r., to jednak w ogóle nie określił, czy żąda uchylenia czy zmiany tego orzeczenia ani też nie powołał jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby potwierdzać terminowość wniesienia skargi.
Nie sposób także uznać, aby wyżej wymieniony wskazał w sposób precyzyjny podstawę wznowienia i jej uzasadnienie. W treści przywołanego pisma podniósł jedynie, iż rzeczony wyrok Sądu "przyjął ze smutkiem" i po raz kolejny nawiązał do cierpień doznanych w trakcie pobytu na robotach przymusowych. Wywód taki nie daje natomiast żadnych podstaw do formułowania wniosku o istnieniu którejś z ustawowych przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania.
Za przesłankę taką nie można również uznać akcentowanego przez T. J. faktu wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. (sygn. akt K 49/07 - Dz. U. Nr 220, poz. 1734), mocą którego art. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim pomija przesłankę deportacji (wywiezienia) do pracy przymusowej w granicach przedwojennego państwa polskiego.
Artykuł 272 §1 p.p.s.a. określa bowiem, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Tymczasem nie budzi wątpliwości, że powyższy przepis art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. w zakresie uznanym za sprzeczny z ustawą zasadniczą, nie mógł być podstawą wyroku objętego skargą o wznowienie postępowania, skoro wyrok ten zapadł w dniu 4 listopada 2011 r., czyli na długo (prawie dwa lata) po wejściu w życie omawianego orzeczenia Trybunału (ogłoszenie tego orzeczenia miało miejsce w dniu 23 grudnia 2009 r.). Innymi słowy, skoro wyrok tutejszego Sądu wydano w dniu 4 października 2011 r., to zapadł on w stanie prawnym uwzględniającym treść wcześniejszego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 grudnia 2009 r. i dlatego nie można mówić o tym, aby jego podstawą było unormowanie w brzmieniu sprzecznym z Konstytucją RP, które to brzmienie obowiązywało do wejścia w życie wyroku Trybunału.
Mając na względzie wszystkie przywołane wyżej okoliczności trzeba podnieść, iż w terminie, który wyznaczono w stosownym wezwaniu, skarżący nie wskazał podstawy uzasadniającej wznowienie postępowania sądowego i nie podał okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia tej skargi, co uniemożliwia Sądowi ocenę jej dopuszczalności. Brak również określenia czy skarżący domaga się uchylenia czy zmiany zaskarżonego orzeczenia. Niemożliwe jest więc nadanie sprawie dalszego biegu. Z tego względu skargę o wznowienie postępowania należało odrzucić, działając na podstawie art. 58 §1 pkt 3 i §3 w związku z art. 276 p.p.s.a.
O zwrocie skarżącemu wpisu sądowego Sąd orzekł z urzędu działając na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a