Uzasadnienie
J. C. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z dnia [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta M. z dnia [...] nr[...], w której organ pierwszej instancji uchylił własną decyzję przyznającą J. C. dodatek mieszkaniowy oraz odmówił przyznania tego dodatku.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...], który nie został niczym uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Stanowisko to znajduje potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r., I OSK 916/10 (dostępnym w internecie poprzez Centralną Bazę Orzeczeń i Informacji o Sprawach), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Wniosek skarżącego reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika nie zawierał żadnego argumentu, który by wskazywał na wystąpienie przesłanki wymienionej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie wskazano nawet, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto Sąd nie znalazł podstaw przemawiających za wstrzymaniem decyzji, które pozwoliłyby na działanie z urzędu.
W tych okolicznościach uznano, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem należało sprawę rozstrzygnąć, na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a, jak w sentencji