Uzasadnienie
Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 8, art. 39, art. 106 ust. 1 oraz art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013r. poz. 182 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a., odmówił M.R. przyznania zasiłku celowego na zakup opału, żywności, energię elektryczną oraz doładowanie butli z gazem w [...].
Organ wskazał, że w dniu [...] M.R. złożył wniosek o przyznanie zasiłku stałego oraz "środków pomocowych na miarę godności człowieka". W trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] sprecyzował, że pojęcie "środki pomocowe na miarę godności człowieka" oznacza zasiłek okresowy i celowy na żywność, energię elektryczną, na napełnienie butli z gazem oraz zakup opału. Podczas wywiadu wnioskodawca ujawnił jedynie dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] zł, natomiast nie wyraził zgody na podanie pełnej informacji o swoim dochodzie w okresie od [...] do [...].
W związku z tym zobowiązano go do dostarczenia informacji dotyczącej osiągniętych dochodów w terminie 14 dni od daty przeprowadzenia wywiadu. M.R. w odpowiedzi z dnia [...] podał, że od [...] do [...] żył z działań niezgodnych z prawem bez dokładnego sprecyzowania ich charakteru oraz wysokości uzyskiwanych z nich dochodów. Wobec tego organ pismem z dnia [...] zwrócił się do strony o podanie dokładnej informacji dotyczącej uzyskanego dochodu ("z działań niezgodnych z prawem") z podziałem na poszczególne miesiące. W kolejnym piśmie złożonym [...] wnioskodawca zaznaczył, że "we [...], [...] i [...] przeżył dzięki kradzieżom i w tym temacie nie ma nic już więcej do powiedzenia". Zdaniem organu takie oświadczenia strony nie są wystarczające do wyliczenia dochodu zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.
Prezydent zaznaczył, że M.R. jest osobą sprawną fizycznie, która osobiście dostarcza pisma do MOPR. Pomimo posiadanego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, ze względu na doświadczenie zawodowe mógłby zarejestrować się w Powiatowym Urzędzie Pracy i znaleźć zatrudnienie. Działanie wnioskodawcy wskazuje, że posiada własne dochody i zasoby finansowe pozwalające na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych, które ukrywa przed pracownikiem socjalnym. Nadto może skorzystać z porad psychologa w Zespole Interwencji Kryzysowej przy MOPR oraz leczenia w Poradni Zdrowia Psychicznego, które jest bezpłatne. Organ zacytował art. 107 ust.5 - 5d ustawy o pomocy społecznej akcentując, że uniemożliwienie ustalenia źródła i wysokości dochodu M.R. jest jedną z przesłanek braku współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy i może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia.
W odwołaniu od powyższej decyzji M.R. domagał się stwierdzenia jej nieważności. Podniósł, że w dniu [...] został uznany przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności za osobę niepełnosprawną od dnia [...] w stopniu umiarkowanym, która jest całkowicie niezdolna do pracy. W ocenie odwołującego od [...]r. został on całkowicie pozbawiony środków do życia przez "MOPR w Z. i polski wymiar sprawiedliwości" z powodu błędnej interpretacji przepisów ustawy o pomocy społecznej. Nadto od [...]r. do [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w wielu sprawach uznało, że stronę "należy pozbawić wszelkich praw". Zaznaczył, że udzielił pracownikowi socjalnemu informacji o utrzymywaniu się z kradzieży od [...]r., jednak pracownicy socjalni "zatuszowali ten fakt", bowiem wiedzą, że środki uzyskane z tego tytułu nie są dochodem. Zaproponowana praca socjalna przez MOPR w Z. nie jest pracą dla strony, ale dla pracowników socjalnych.
Dlatego odwołujący nadał będzie utrzymywać się z kradzieży. Ponadto nie wpuści do mieszkania pracowników socjalnych, którzy się nad nim znęcali. Do odwołania M.R. dołączył dokumenty dotyczące okoliczności podniesionych w odwołaniu.
Następnie w piśmie z dnia [...] zatytułowanym "uzupełnienie odwołania" M.R. powtórzył, że środki uzyskane z kradzieży nie stanowią dochodu oraz że jest "zmuszony ponownie do życia z kradzieży". Dlatego domaga się stwierdzenia nieważności decyzji MOPR w Z. Podniósł, że posiada prawo do odmowy składania wyjaśnień w celu ochrony przed odpowiedzialnością karną.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz ustosunkował się do żądania strony dotyczącego stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że tryb odwoławczy ma pierwszeństwo przez trybem nadzwyczajnym, w jakim dokonuje się stwierdzenia nieważności decyzji. Z tej przyczyny Kolegium rozpoznało odwołanie. Dokonując oceny stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy zaznaczył, że z treści pism M.R. z dnia [...], [...] oraz [...] nie wynika jednoznacznie, jakim dochodem dysponował on w okresie od [...] do [...]. Strona wskazała jedynie, że utrzymywała się z kradzieży.
Kolegium zaznaczyło, że rozstrzygnięcia w sprawie zasiłku celowego mają charakter uznaniowy, bowiem organy mają możliwość wyboru treści rozstrzygnięcia zależnie od okoliczności sprawy i posiadanych środków na zaspokojenie potrzeb osoby uprawnionej do uzyskania pomocy. Organ pierwszej instancji powinien kierować się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, form i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób zgłaszających się o udzielenie pomocy. Wydając decyzję organ powinien ocenić całokształt sytuacji życiowej i majątkowej strony i po ustaleniu, że występuje niezaspokojona i niezbędna potrzeba, może przyznać (ale nie musi) zasiłek celowy, biorąc pod uwagę okoliczności przemawiające za udzieleniem pomocy. Kolegium przedstawiło regulacje prawne dotyczące wywiadu środowiskowego zaznaczając, że obowiązek współdziałania osoby z organem pomocowym dotyczy również sporządzenia wywiadu środowiskowego lub jego aktualizacji i powinien polegać na udzieleniu organowi niezbędnych informacji, wskazywaniu i precyzowaniu zgłaszanych potrzeb.
Zdaniem organu odwoławczego w sprawie wystąpiła jedna z przeszkód uzasadniających odmowę przyznania świadczenia opisana w art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Kolegium stwierdziło, że przyznanie pomocy w zdecydowanej większości przypadków uzależnione jest od sytuacji majątkowej potencjalnego świadczeniobiorcy, w szczególności zaś od jego dochodów. Zdarza się jednak, że osoby ubiegające się o świadczenie przedstawiają nieprawdziwe dane, na skutek omyłki lub celowego wprowadzenia w błąd. Dlatego też pracownicy prowadzący postępowanie w sprawie przyznania świadczeń mają uprawnienia do sprawdzania i weryfikowania takich informacji.
W ocenie Kolegium organ powinien należycie i wyczerpująco poinformować stronę postępowania o jej uprawnieniach i obowiązkach oraz o konsekwencjach związanych z niepodejmowaniem współpracy o której mowa w art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. M.R. winien przedstawić szczegółowe informacje dotyczące jego sytuacji finansowej w omawianym okresie. Jak wynika z akt sprawy strona nie udzieliła w tym zakresie wymaganych informacji. Jednakże organ pierwszej instancji przedwcześnie uznał, że zachowanie strony wskazuje na brak współpracy z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej. M.R. nie złożył oświadczenia o braku współpracy, natomiast jego pisma stanowiące odpowiedź na żądanie organu dotyczące podania sytuacji dochodowej w okresie od [...] do [...] wskazują na chęć lub próbę współpracy z pracownikiem socjalnym, niestety na etapie postępowania nieefektywną.
Jednocześnie Kolegium zauważyło, że konieczne jest pouczenie strony o konsekwencjach braku współpracy poprzez nie podanie istotnych dla sprawy konkretnych informacji. Nadto stwierdziło, że ustalenie prawa do zasiłku celowego uzależnione jest od ustalenia między innymi dochodu strony. Brak możliwości ustalenia dochodu z przyczyn leżących wyłącznie po stronie wnioskodawcy uzasadnia odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia.
Organ odwoławczy podniósł, że art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przewiduje wsparcie dla rodzin i osób w ich wysiłkach zmierzających do przezwyciężenia trudnej sytuacji materialnej. Jedną z możliwości przezwyciężenia sytuacji, w jakiej znalazła się strona, jest jej uprawnienie do wyegzekwowania obowiązku alimentacyjnego. Jednocześnie w myśl art. 110 ustawy kierownik ośrodka pomocy społecznej, może wytaczać na rzecz obywateli powództwa o roszczenia alimentacyjne.
W ocenie Kolegium, pomimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy może wskazywać na brak współpracy strony z organem pierwszej instancji w zakresie ustalenia jej faktycznej sytuacji dochodowej, uznanie o braku takiej współpracy nastąpiło przedwcześnie. Kolegium wskazało na ciężką sytuację M.R. oraz fakt, że wnioskodawca mógł nie zostać dostatecznie zapoznany z warunkami przyznania pomocy społecznej. Dlatego Prezydent Miasta Z. w ponownym postępowaniu administracyjnym powinien ustalić faktyczną sytuację dochodową strony (ostatecznie wzywając stronę do wykazania dochodu od [...] do [...] – oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, pouczenie w przypadku odmowy złożenia takiego oświadczenia, dokładna analiza budżetu i niezbędnych wydatków). Kolegium zwróciło uwagę odwołującego na obowiązek współpracy z jednostkami i pracownikami pomocy społecznej. Przez współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc należy rozumieć gotowość do podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym oraz skorzystanie z uzasadnionych i rozsądnych propozycji pracownika socjalnego, pomagających osobie lub rodzinie przezwyciężyć trudne sytuacje życiowe, a także akceptacja warunków na jakich wnioskowana pomoc może być udzielona, bowiem to organ administracji uprawniony jest do przyznania pomocy na zasadach jasno określonych w ustawie o pomocy społecznej oraz aktach wykonawczych do tejże ustawy. W myśl art. 4 ustawy osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M.R. podniósł, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją organu odwoławczego. Zdaniem skarżącego pracownicy MOPS w Z. i SKO w K. pozbawili go należnej mu pomocy. Zaznaczył, że środki uzyskane z kradzieży "nie są dochodem społeczeństwa ani państwa". W ocenie strony organy zmuszają go do "morderstwa samobójczego". Zdaniem skarżącego brak podstaw do tego aby uznać, że fakt utrzymywania się z kradzieży może stanowić przesłankę do pozbawienia go całkowicie należnych mu środków z pomocy społecznej. Kolegium w uzasadnieniu decyzji wezwało go do wykazania dochodu od [...] do [...] oraz pouczyło o obowiązku współpracy z pracownikiem socjalnym.
Skarżący stwierdził, że spełnił wszystkie wymogi prawne aby otrzymać należną mu pomoc. Wpuścił pracowników socjalnych do domu w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, udzielił im odpowiedzi na wszystkie pytania oraz podpisał wszystkie wymagane dokumenty. Podał, że od [...] do [...] nie uzyskał żadnego dochodu, bowiem "przeżył z kradzieży". Dlatego powinien otrzymać należną mu pomoc, gdyż środki z kradzieży "nie są dochodem obywateli i państwa". Zdaniem skarżącego uznanie przez organy administracji, że środki uzyskane z przestępstwa stanowią dochód oznacza, że organy te działają "w przestępczej zmowie i usiłują go doprowadzić do utraty poczytalności" oraz znęcają się nad nim.
Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie decyzji, bowiem środki z kradzieży nie są wliczane do dochodu. Ponadto M.R. opisał korespondencję prowadzoną z Komornikiem w sprawie zaległości alimentacyjnych. Do skargi skarżący dołączył miedzy innymi wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] uznający go za winnego popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. w zw. art. 31 § 2 k.k., tj. groźby karalnej wobec Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
M.R. w piśmie z dnia [...] wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej. Powtórzył, że w sprawie został przeprowadzony wywiad środowiskowy, w trakcie którego podał, że w okresie [...] utrzymywał się z kradzieży. Pomimo tego organy uznały, że środki uzyskane z kradzieży są dochodem na podstawie art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Zdaniem M.R. takie środki "są przestępstwem, a nie dochodem".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżony akt odpowiada wymogom prawa.
Należy stwierdzić, że przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskutek wniesionej przez M.R. skargi, stało się rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym, w którym organ nie przesądził o istocie sprawy. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się zatem do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., bowiem w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z powodów wymienionych w tym przepisie sąd jest władny uwzględnić skargę.
Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy. Ocena jego legalności sprowadza się zatem w głównej mierze do oceny przestrzegania przez organ odwoławczy przepisów procesowych regulujących dopuszczalność wydawania rozstrzygnięcia kasacyjnego.
Przywołany jako prawna podstawa decyzji będącej przedmiotem skargi art. 138 § 2 K.p.a., stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Decyzja kasacyjna nie może więc być wydana w innych sytuacjach, niż wskazane w art. 138 § 2 K.p.a. i żadne inne wady decyzji organu I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do jej wydania.
W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że organ odwoławczy odnosząc się do żądania strony stwierdzenia nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej zasadnie wskazał, iż tryb odwoławczy ma pierwszeństwo zastosowania przed trybami nadzwyczajnymi. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W związku z tym Kolegium prawidłowo najpierw rozpoznało odwołanie w zwyczajnym trybie.
Oceniając wystąpienie w sprawie przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a. trudno nie przyznać racji Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K., które po analizie zebranego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym materiału uznało sytuację strony za nie wyjaśnioną należycie. Zakres okoliczności koniecznych do wyjaśnienia sprawy był bowiem tak szeroki, że uniemożliwiał wydanie decyzji reformatoryjnej, bądź skorzystanie przez Kolegium z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 136 K.p.a. W tych warunkach organ odwoławczy w sposób prawidłowy skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, usuwającej z obrotu rozstrzygnięcie o odmowie przyznania zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Trzeba zgodzić się z organem odwoławczym, że świadczenie, o które ubiega się skarżący, należy do świadczeń, przyznawanych w ramach uznania administracyjnego, które organ może, ale nie musi przyznać.
Trafnie także podniesiono w decyzji kasacyjnej, że przyznanie tej pomocy uzależnione jest od oceny całokształtu sytuacji majątkowej i rodzinnej strony, mającej niewątpliwie wpływ na zakres zaspokojenia jej potrzeb. Dopiero szczegółowa, a nadto przekonywująco uzasadniona ocena sytuacji skarżącego mogłaby stanowić podstawę do wydania decyzji odmawiającej przyznania wnioskowanego świadczenia i braku możliwości załatwienia sprawy w sposób zgodny z interesem skarżącego.
W ocenie Sądu w istocie organ I instancji przedwcześnie uznał, że skarżący nie współdziałał z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Prezydent Miasta Z. podejmował wprawdzie działania w celu ustalenia sytuacji dochodowej M.R., o czym świadczy chociażby zobowiązanie strony (w trakcie wywiadu środowiskowego w dniu [...]) do dostarczenia informacji w terminie 14 dni o swojej sytuacji dochodowej. Jednakże dalsze czynności podejmowane przez organ w tym zakresie, nie mieściły się w granicach prawnych, zakreślonych ustawą z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013r. poz. 182 ze zm.). Organ, po złożeniu wstępnych wyjaśnień przez wnioskodawcę, pismem z dnia [...] zobowiązał M.R. do podania dokładnej wysokości uzyskanego dochodu "z działań niezgodnych z prawem" na następujące miesiące tj. [...], [...], [...] oraz zwrócił się z zapytaniem, czy w przypadku otrzymania pomocy wnioskodawca zaprzestanie działań niezgodnych z prawem.
Należy stwierdzić, że w ustawie o pomocy społecznej, w szczególności w art. 8 ust. 3 – 13 wymieniono przychody wliczane oraz nie wliczane do dochodu osoby ubiegającej się o świadczenia oraz zawarto szczególne regulacje dotyczące obliczania wysokości dochodu. Analiza treści tych przepisów wskazuje, że do dochodu nie wlicza się środków uzyskanych w wyniku przestępstwa, czyli "z działań niegodnych z prawem". Zatem obligowanie skarżącego do wskazania wysokości środków uzyskanych z tych działań (niezależnie od jego oświadczeń o "życiu z kradzieży") byłoby de facto udokumentowaniem jego działalności przestępczej. Ponadto przepisy wspomnianej ustawy oraz k.p.a. nie zawierają podstaw do zobowiązania skarżącego do zaprzestania działań niezgodnych z prawem, w przypadku otrzymania pomocy z organu.
Wobec powyższego należy podzielić stanowisko organu odwoławczego co do konieczności podjęcia przez organ I instancji działań zmierzających do ustalenia faktycznej sytuacji dochodowej strony. W tym celu należy wezwać M.R. do wykazania dochodu w miesiącach od [...] do [...], zawierającego oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej oraz pouczenie w przypadku odmowy złożenia takiego oświadczenia. Następnie należy przeprowadzić dokładną analizę budżetu i niezbędnych wydatków i na tej podstawie wydać stosowne rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu motywy, jakimi kieruje się organ dokonując jednego z możliwych wyborów powinny zostać przedstawione w sposób przekonywujący i racjonalny po to, by móc ocenić prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy w aspekcie obu interesów (słusznego interesu strony i społecznego) uwypuklonych w treści art. 7 k.p.a. Dodać także należy, że art. 12 ustawy o pomocy społecznej umożliwia wydanie decyzji odmawiającej przyznania świadczenia w przypadku stwierdzonych przez pracownika socjalnego dysproporcji pomiędzy udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową strony, wskazującą, że jest ona w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe.
Sąd zwraca uwagę M.R. na spoczywający na nim obowiązek współpracy z pracownikami socjalnymi. Stosownie do art. 4 ustawy o pomocy społecznej osoby i rodziny korzystające z pomoc społecznej są zobowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Z kolei brak takiego współdziałania na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia.
Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 kpa, skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.