Uzasadnienie
W treści skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...], R.G., reprezentowany przez małżonkę – M.G., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, utrzymującego w mocy decyzję pierwszoinstancyjną nr [...] z dnia [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta G., którą organ ten zmienił wcześniejszą decyzję własną z dnia [...] ustalającą odpłatność za pobyt skarżącego w Domu Pomocy Społecznej "[...]" w G. w ten sposób, że zmienił wysokość przedmiotowej odpłatności (wynoszącą dotychczas [...] zł), począwszy od [...], na 70 % dochodu wyżej wymienionego, a mianowicie: [...] zł - za [...], [...] zł - za [...], po [...] zł - za miesiące [...], [...] i [...] oraz [...] zł miesięcznie - od [...].
Motywując wniosek strona wywiodła, że od [...] pobiera rentę wraz z zasiłkiem pielęgnacyjnym, w kwocie netto [...] zł (wcześniej w kwocie nieco niższej), a dodatkowo z tego świadczenia potrącane jest [...] zł w ramach egzekucji komorniczej. Nie posiada zatem środków na opłacanie tak wysokiej opłaty za pobyt w placówce, która od sierpnia wynosi [...] zł. Równocześnie podkreślono, iż skarżący musi nadto ponosić wydatki na zakup drogich leków, których jednorazowa, najniższa seria (2-tygodniowa) kosztuje kilkaset złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie jednak z treścią §3 przywołanego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania takiego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przesłanka wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej określona w cytowanym unormowaniu polegać może na prawdopodobieństwie zaistnienia poważnej szkody (majątkowej czy też niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia bądź na ograniczeniu możliwości przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego. Niebezpieczeństwo zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi przy tym wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej.
Zdaniem Sądu, okoliczności podniesione przez skarżącego nie prowadzą do wyżej wskazanych konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Po pierwsze należy podkreślić, że rodzaj obowiązku, to jest ustalenie kwoty odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej nie wywołuje stanu, który byłby trudny do odwrócenia, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego wzruszenia skarżonej decyzji administracyjnej istnieje przecież możliwość zwrotu skarżącemu pobranych w tym zakresie kwot.
Po drugie, chociaż wnioskodawca jest osobą schorowaną i nałożenie na niego obowiązku ponoszenia odpłatności w kwotach ustalonych zaskarżoną decyzją stanowi dlań niewątpliwie poważne obciążenie finansowe, to jednak nie sposób zgodzić się, aby obciążenie to mogło wywrzeć skutek w postaci znacznej szkody, w szczególności polegającej na niemożności zaspokojenia jego niezbędnych potrzeb życiowych. Trzeba bowiem mieć w polu widzenia, że skoro R.G. przebywa w Domu Pomocy Społecznej "[...]" w G., to realizację wszystkich koniecznych potrzeb gwarantuje mu ta placówka. Zgodnie bowiem z art. 55 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.), dom pomocy społecznej świadczy usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i edukacyjne na poziomie obowiązującego standardu, w zakresie i formach wynikających z indywidualnych potrzeb osób w nim przebywających zaś jej organizacja, zakres i poziom świadczonych usług uwzględnia w szczególności wolność, intymność, godność i poczucie bezpieczeństwa mieszkańców domu oraz stopień ich fizycznej i psychicznej sprawności.
Po trzecie, skarżący powoływał się wprawdzie na okoliczność, iż w zakresie zalecanej terapii przyjmuje drogi lek, co potwierdził kopią recepty oraz paragonów dokumentujących zakup tego lekarstwa na kwotę ogółem [...] zł (paragony zostały wystawione w okresie od [...] do [...], co wskazuje, iż przeciętny miesięczny koszt kuracji wynosi [...] zł). Także ta okoliczność nie stanowi jednak dostatecznej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przyjdzie bowiem zaznaczyć, że - jak wynika z dołączonych do akt sprawy potwierdzeń wypłaty (patrz: karta nr 12 akt sprawy) - skarżący w roku ubiegłym otrzymał bardzo znaczne kwoty w ramach przysługującego mu świadczenia rentowego - z uwzględnieniem wyrównania za wcześniejsze okresy. W tym zakresie, w [...] wypłacono mu kwotę [...] zł, z kolei w [...], kwotę [...] zł. W nie tak dawnym więc okresie R.G. uzyskał dwa jednorazowe przysporzenia, w kwocie ogółem niemal [...] złotych, a w takiej sytuacji nie można przyjąć, aby realizacja należności objętej zaskarżoną decyzją była dla niego tak dotkliwa, aby uniemożliwić mu zakup niezbędnych leków.
Mając na względzie wszystkie przywołane wyżej okoliczności Sąd postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 61 §3 i §5 p.p.s.a.