Uzasadnienie
W sprawie ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 14 grudnia 2010r. oddalił skargę.
M. G. złożyła w dniu [...]r. wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wniosła o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż jedynym jej dochodem jest świadczenie rentowe z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 773,73 zł brutto. Jego wysokość nie pozwala jej na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Zamieszkuje samotnie w lokalu o powierzchni 33,5 m2. Nie posiada żadnych dodatkowych zasobów finansowych, ani łatwego do spieniężenia majątku. Wskazała, iż zaciągnęła kredyty w bankach. Do wniosku skarżąca dołączyła kopie przekazów pieniężnych dokumentujących koszty utrzymania. Stanowią je comiesięczna opłata z tytułu czynszu w wysokości 139,88 zł, opłata za gaz za dwa miesiące w wysokości 67,67 zł, opłata za prąd za dwa miesiące w wysokości 71,38 zł oraz opłata za telefon w wysokości 42,86 zł miesięcznie. Jak wynika z kopii decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, skarżąca otrzymuje świadczenie rentowe w wysokości 671,09 zł netto.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. osobie fizycznej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym (obejmujące zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego), gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W opinii Sądu skarżąca, gospodarująca samotnie, nie posiadająca żadnych oszczędności wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Tym samym nie budzi wątpliwości, że samodzielne ustanowienie radcy prawnego przekracza możliwości płatnicze skarżącej.
Zatem na zasadzie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało postanowić jak sentencji.