Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2017 r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach oddalił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu podkreślono, że okoliczności sprawy nie uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego żądania albowiem skarżąca nie uzupełniła w sposób dostateczny oświadczeń, które podniosła we wniosku, w szczególności nie przedstawiła żadnej dokumentacji wskazanej w wezwaniu z dnia 26 czerwca 2017 r. Następnie wyjaśniono, iż skarżąca nie przedłożyła aktualnego zaświadczenia ZUS, potwierdzającego, że nie pobiera świadczenia rentowego, ani też aktualnego odpisu z księgi wieczystej dotyczącej posiadanej nieruchomości, której jest współwłaścicielką a także nie określiła, czy podjęła czynności zmierzające do realizacji swoich praw do tej nieruchomości oraz nie wykazała stosownym dokumentem, iż nie jest uprawniona do pobierania renty. Tymczasem powyższe braki, zdaniem referendarza, uniemożliwiają pełną i rzetelną ocenę możliwości płatniczych skarżącej.
Pismem z dnia 21 września 2017 r. A. R. wniosła sprzeciw od powyższego orzeczenia, do którego załączyła m.in. zaświadczenie ZUS, potwierdzające, że nie pobiera świadczeń emerytalno-rentowych, aktualny wydruk z treści księgi wieczystej dotyczącej nieruchomości, której jest w ½ właścicielką oraz zawiadomienie Sądu Rejonowego [...] w K. w sprawie z wniosku T. K. o zasiedzenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Ponadto wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Natomiast sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Według art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Poza tym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie skarżąca wykazała, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, cierpiącą na seronegatywne zapalenie stawów, nie pobierającą świadczenia emerytalno-rentowego i korzystającą ze świadczeń pomocy społecznej. Owszem należy zauważyć, że skarżąca udokumentowała swoją sytuację materialną dopiero wnosząc sprzeciw od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 24 sierpnia 2017 r. jednakże wyjaśniła, że opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na wezwanie z dnia 26 czerwca 2017 r. wynikało z zaostrzenia objawów choroby, na którą cierpi od 17 lat.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżąca wykazała, iż występują przesłanki uzasadniające uwzględnienie jej wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Na podstawie art. 260 § 1 i 2 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. należało zatem orzec jak w sentencji.