Uzasadnienie
Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] r., [...], wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c oraz art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 41 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, zobowiązał M. D. do zwrotu kosztów szkolenia w wysokości [...] zł. oraz kosztów badań lekarskich w wysokości [...] zł. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu [...] r. M. D. otrzymała skierowanie na odbycie szkolenia [...] organizowanego przez A z siedzibą w G. w okresie od [...] r. do dnia [...] r. Z dniem [...] r. M. D. przerwała z własnej winy odbywanie szkolenia, w związku z tym koszty szkolenia i badań lekarskich stały się świadczeniem nienależnym, które podlegają zwrotowi.
M. D. w odwołaniu podniosła, że kilkakrotnie w miesiącu [...] r., a także w [...] r. wyjaśniała w Urzędzie Pracy osobiste przyczyny dla których przerwała na okres 14 dni zajęcia na kursie [...]. Przyczyną przerwy w szkoleniu był wyjazd na wczasy, które zostały zapłacone przed podaniem terminu szkolenia. Wyjazd został sfinansowany przez rodziców, na których wyłącznym utrzymaniu pozostają zarówno odwołująca, jak i jej mąż. Wskazała, że po przerwie spowodowanej wczasami chciała kontynuować szkolenie a braki uzupełnić, jednakże jej to uniemożliwiono. Zauważyła, że sytuacja materialna jej i męża nie pozwala na zwrot tak dużej kwoty pieniężnej.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał na treść art. 41 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którą osoba z własnej winy nie kończąca szkolenia jest obowiązana do zwrotu jego kosztów, z wyjątkiem sytuacji, gdy powodem nieukończenia szkolenia było podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W takim przypadku koszty szkolenia stają się nienależnie pobranym świadczeniem podlegającym zwrotowi. Organ uznał za bezsporne nie ukończenie szkolenia przez odwołującą, które rozpoczęło się w dniu [...] r., na podstawie skierowania Urzędu Pracy. Ze znajdującej się w aktach sprawy listy obecności wynika, że od dnia [...] r. M. D. nie zgłosiła się na szkolenie, które miało trwać do [...] r. Szkolenie miało zostać zorganizowane dla 14 osób, a jego koszt w przeliczeniu na jednego uczestnika został ustalony na kwotę [...] zł. Organ argumentował, że wskazane przez stronę przyczyny nieobecności na szkoleniu nie miały związku z podjęciem przez nią zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
Zwrócił również uwagę na brak poparcia twierdzeń strony dowodem, który zwolnił by ją z winy w przerwaniu szkolenia. Dodatkowo podkreślił, że w dniu [...] r. odwołująca własnoręcznym podpisem potwierdziła zapoznanie z programem i harmonogramem szkolenia oraz w pełni go zaakceptowała. Należy zatem uznać, że już wówczas bez trudu mogła dostrzec kolizję czasową pomiędzy terminem planowanej wycieczki, a harmonogramem szkolenia i rozwiązać problem wyjazdu. Jednak zdecydowała się rozpocząć szkolenie, co oznacza, że przyjęła związane z tym prawa i obowiązki. Przerwanie szkolenia w związku z wyjazdem nie może być potraktowane jako okoliczność niezawiniona przez odwołującą. W szczególności, gdy z akt sprawy oraz argumentów odwołującej nie wynika, aby o planowanym wyjeździe strona informowała przed rozpoczęciem szkolenia. Prośba odwołującej o usprawiedliwienie nieobecności złożona już w trakcie szkolenia nie mogła odnieść skutku, gdyż w dniu [...] r. strona zobowiązała się do regularnego uczęszczania na szkolenie i została poinformowana, że usprawiedliwieniem nieobecności mogą być udokumentowane nagłe przypadki losowe lub zaświadczenie lekarskie.
Z tego powodu zaplanowany wyjazd zagraniczny nie może być uznany za zdarzenie losowe. W konsekwencji organ pierwszej instancji zasadnie orzekł o obowiązku zwrotu przez stronę kosztów szkolenia w kwocie [...] zł., a w przypadku trudnej sytuacji materialnej odwołująca może się zwrócić z prośbą o odroczenie terminu płatności nienależnie pobranego świadczenia, rozłożenie na raty lub też o umorzenie tej należności w całości lub części.
M. D. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzuciła zaskarżonej decyzji obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez niewłaściwą jego wykładnię w skutek przyjęcia, że w sprawie zachodzi przesłanka zwrotu kosztów szkolenia, oraz przepisów postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, ostatecznie brak uzasadnienia faktycznego i prawnego odpowiadającego dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej wprawdzie nie ukończyła szkolenia, jednakże nie nastąpiło to z jej winy. O prawach i obowiązkach związanych z uczestnictwem w szkoleniu została poinformowana dopiero w dniu [...] r. Tuż przed otrzymaniem skierowania na szkolenie, na które czekała od miesiąca [...] r., nie znając terminu jego rozpoczęcia, a w dniu [...] r. mąż skarżącej wykupił w biurze podróży wycieczkę w podróż poślubną.
Nie chcąc zrezygnować z opłaconego wyjazdu, co wiązałoby się z utratą znacznej kwoty pieniędzy, skarżąca wystąpiła z podaniem z dnia [...] r. do Powiatowego Urzędu Pracy o usprawiedliwienie jej nieobecności w dniach [...] r. Prośbę ponowiła w piśmie z dnia [...] r., gdzie dodatkowo zadeklarowała chęć kontynuowania szkolenia po powrocie z wycieczki i odrobienia zaległego materiału. Pomimo przedstawienia ważnych życiowo okoliczności usprawiedliwiających nieobecność na zajęciach, organ odrzucił je bez dokonania ich oceny w aspekcie kryteriów społeczno- ekonomicznych. W tym stanie rzeczy, przypisanie winy skarżącej za nieukończenie szkolenia pozbawione jest podstaw prawnych.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy administracyjnej, lecz kontroluje decyzję administracyjną wydaną przez właściwy organ.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Stosownie przy tym do treści art. 134 §1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wydane w sprawie decyzje nie naruszają przepisów obowiązującego prawa.
Postawiony w skardze zarzut niewłaściwego zastosowania art. 76 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 41 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), to zarzut zastosowania normy prawnej do stanu hipotetycznego niezapisanego w tej normie.
Zgodnie z art. 41 ust. 6 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy: "Osoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia, jest obowiązana do zwrotu kosztów szkolenia z wyjątkiem sytuacji, gdy powodem nieukończenia szkolenia było podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej." (cytat). Tymczasem art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 omawianej ustawy mówi, iż za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się koszty szkolenia, w przypadku określonym w art. 41 ust. 6, które osoba obowiązana jest zwrócić w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
W skardze zarzucono niewłaściwe zastosowanie przywołanych przepisów w zakresie ustalenia wystąpienia po stronie skarżącej przesłanki własnej winy w nieukończeniu szkolenia, bowiem ważna życiowo okoliczność (wyjazd na wczasy zagraniczne w podróż poślubną) usprawiedliwia nieobecność skarżącej na zajęciach szkolenia [...].
Istotne jest zatem odniesienie elementów stanu faktycznego niniejszej sprawy do przywołanej normy prawnej art. 41 ust. 6 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Nie podważono przy tym w skardze, że wypełniając kartę zgłoszenia kandydata na szkolenie skarżąca dwukrotnie w dniu [...] i [...] r. została pouczona o konsekwencjach przerwania bez uzasadnionej przyczyny szkolenia (akta administracyjne k - 3, 20 i 59).
W tym miejscu przypomnieć należy, że skarżąca w dniu [...] r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. i w tym samym dniu własnoręcznie podpisała oświadczenie, co wynika z załączonej do akt administracyjnych karty rejestracyjnej bezrobotnego, że jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, albo innej pracy zarobkowej. Sformułowana w tym przepisie definicja ustawowa określa zatem wprost, że przymiot osoby bezrobotnej należy łączyć ze zdolnością i gotowością do podjęcia zatrudnienia.
Co więcej, w myśl art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy skarżąca ma obowiązek przyjęcia formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Skarżąca zobowiązała się ponadto do bezzwłocznego - najpóźniej w ciągu 7 dni - informowania o wszystkich zmianach danych przez nią podanych zawartych w karcie rejestracyjnej, zwrotu nienależnie pobranego świadczenia oraz zawiadamiania o fakcie wyjazdu za granicę lub innej okoliczności powodującej brak gotowości do pracy.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że w dniu [...] r. skarżąca została skierowana na profilaktyczne badania lekarskie, celem rozpoczęcia z dniem [...] r. kursu [...]. Od tej daty przyznano jej również odrębną decyzją z dnia [...] r. stypendium w wysokości [...] zł. miesięcznie. Uzyskała w tym zakresie pozytywne zaświadczenie lekarskie z dnia [...] r. określające, że jest zdolna do odbycia szkolenia. Skarżąca miała również wykształcenie zezwalające na odbycie zaproponowanego jej szkolenia, z uwagi na treść art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Następnie w dniu [...] r. własnoręcznie podpisała skierowanie na szkolenie i ponownie złożyła oświadczenie, że zapoznała się z prawami i obowiązkami związanymi z uczestnictwem w szkoleniu oraz je akceptuje, co wynika z załączonej do akt administracyjnych dokumentacji (k- [...] i [...]), jak też złożyła deklarację uczestnictwa w tym szkoleniu w ramach projektu [...] (k- [...]-[...]). Zobowiązała się przy tym w tzw. "oświadczeniu skierowanego" na szkolenie oraz do zwrotu kosztów szkolenia w przypadku nieukończenia go z własnej winy.
Niezasadny jest więc zarzut pełnomocnika skarżącej, iż skarżąca nie była należycie pouczona o swoich prawach i obowiązkach oraz o skutkach związanych z uczestnictwem w szkoleniu. Na pewno, co wynika z akt administracyjnych zebranych w sprawie, stosowne pouczenia zostały dokonane przed wskazaną przez samą skarżącą datą wykupu w biurze podróży wycieczki w podróż poślubną, tj. dniem [...] r. Niesporne jest również ustalenie, że skarżąca zobowiązała się do bezzwłocznego informowania o wszelkich danych zawartych w karcie rejestracyjnej oraz zwrotu nienależnie pobranego świadczenia (pkt 17 oświadczenia na karcie rejestracyjnej i pkt 19 pouczenia zawartego w tym oświadczeniu).
W tej sytuacji, w ocenie Sądu, nie można przyjąć, że skarżąca nie była świadoma regulacji ustawowych, bowiem została o nich, jak to wywiedziono powyżej oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w sposób prawidłowy pouczona.
Poza sporem pozostawało w związku z tym, że skarżąca została skierowana na szkolenie [...], organizowane przez A z siedzibą w G., które odbywało się w dniach [...] do [...] r., co wynika wprost ze skierowania na szkolenie, którego odbiór skarżąca potwierdziła własnym podpisem.
Skarżąca własnoręcznie potwierdziła też swoją obecność na szkoleniu, w dniach od [...] r. do [...] r. Tym samym niewątpliwie wystąpiła pierwsza przesłanka omawianego przepisu, tzn. rozpoczęcie szkolenia przez bezrobotnego. Wystarczające było zatem przyjęcie przez skarżącą skierowania oraz stawienie się na pierwszych zajęciach. Te dwa zdarzenia pociągały za sobą zobowiązanie organu pierwszej instancji względem wykonawcy umowy szkoleniowej do pokrycia kosztów szkolenia skarżącej w pełnej wysokości, ustalonej w umowie na kwotę [...] zł.
Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy chodzi tu o należność przysługującą instytucji szkoleniowej, a nie bezrobotnemu (uprzednio uzgodniona należność przysługującą instytucji szkoleniowej oraz koszt badań lekarskich i psychologicznych wymaganych w przepisach odrębnych).
W omawianym art. 41 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy chodzi, więc o tak rozumiane koszty szkolenia, jak określone powyżej. Zatem koszty obejmują pełną, ryczałtową kwotę kosztów szkolenia w wysokości [...] zł. na osobę, nieuzależnioną od obecności skarżącej na poszczególnych zajęciach.
Zaznaczyć przyjdzie, że w niniejszej sprawie orzeczenie zwrotu kosztów szkolenia w wysokości [...] zł. oraz kosztów badań lekarskich w wysokości [...] zł. (łącznie [...] zł.), w terminie 14 dni od doręczenia decyzji nastąpiło po uprzednim ustaleniu, we właściwym trybie przewidzianym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, w drodze decyzji administracyjnej, że skarżąca z dniem [...] r. utraciła status osoby bezrobotnej oraz prawo do stypendium. Zapadła bowiem w sprawie ostateczna decyzja z dnia [...] r. o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do stypendium od dnia [...] r., tj. od dnia przerwania odbywania szkolenia z własnej winy. Skarżąca otrzymała powyższą decyzję w dniu [...] r. i nie złożyła od tej decyzji odwołania.
Dokonanie ustalenia w powyższym zakresie i ostateczna decyzja administracyjna pozwoliła organowi na zajęcie stanowiska, co do zwrotu kosztów szkolenia i badań lekarskich, jako nienależnie pobranych świadczeń, które podlegają zwrotowi, gdyż powodem nieukończenia szkolenia nie było podjęcie przez skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji w dniu [...] r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne o zwrot kosztów szkolenia i badań lekarskich.
Konsekwencją powyższych działań organu jest wydana w niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r., oparta o treść art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 w związku z art. 41 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ze wskazanego przepisu art. 41 ust. 6 wynika więc wyraźnie, że konieczną przesłanką obowiązku zwrotu kosztów szkolenia jest nieukończenie go z własnej winy (z dwoma wyjątkami - podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej).
Bezsporna była bowiem okoliczność, że skarżąca nie ukończyła przedmiotowego kursu, gdyż od dnia [...] do [...] r. nie stawiła się na zajęciach, a w dniu [...] r. złożyła pisemne oświadczenie o wyjeździe na zapłacone już wcześniej wczasy zagraniczne. Poczyniona w tym zakresie korespondencja z organem administracji nie miała związku z podjęciem przez skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Wobec treści art. 41 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pozostało do rozważenia, czy nieukończenie szkolenia było zawinione przez skarżącą.
W dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis ten miał brzmienie: "Osoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia, jest obowiązana do zwrotu kosztów szkolenia z wyjątkiem sytuacji, gdy powodem nieukończenia szkolenia było podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.". Zatem poza przypadkiem podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przepis ten zakłada obowiązek wykazania przez bezrobotnego takich istotnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby nieukończenie rozpoczętego przez niego szkolenia. Tym samym tak istotnych, aby nie pozwalały na przypisanie mu winy. Chodzi więc o okoliczności, które wystąpiły już po rozpoczęciu szkolenia. Tymczasem twierdzenia przedstawione przez skarżącą nie dawały podstaw do ustalenia tego rodzaju okoliczności.
W pierwszym rzędzie należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że twierdzenia skarżącej w samej swej istocie nie uwalniają jej od winy w zakresie nieukończenia szkolenia, gdyż powołuje się ona na wykupione przed datą rozpoczęcia szkolenia wczasy zagraniczne.
Nie są to zatem okoliczności o jakich mowa w art. 41 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które jak już podniesiono, zasadniczo muszą się odnosić do zdarzeń w trakcie trwania szkolenia. Nawet przy założeniu, że skarżąca deklarowała gotowość do podjęcia szkolenia, ale też równolegle czyniła starania o wyjazd, to należy przyjąć, że już po dacie zgłoszenia na szkolenie, tj. [...] r. dalej planowała wyjazd zagraniczny, na co wskazuje wpłata za wczasy dokonana wg. oświadczenia skarżącej przez jej męża w dniu [...] r. (por. treść pisma z dnia [...] r., odwołania i skargi). Tak więc, podpisując w dniu [...] r. skierowanie na badania profilaktyczne w celu podjęcia szkolenia, jak i odbierając skierowanie na szkolenie w dniu [...] r. oraz odbierając w dniu [...] r. szczegółowy harmonogram szkolenia skarżąca miała już świadomość kolizji terminu planowanego w dniach [...]-[...] r. wyjazdu zagranicznego z uczestnictwem w szkoleniu (w terminie [...] do [...] r.). W takim przypadku trudno mówić o braku winy w nie ukończeniu przez skarżącą szkolenia.
Trafnie organ odwoławczy, argumentując zajęte w sprawie stanowisko, powołuje się na włączoną do akt administracyjnych dokumentację, zawierającą poświadczenie przez skarżącą warunków szkolenia, w tym jej praw i obowiązków z dnia [...] r. (akta administracyjne k- [...]-[...]). Już wówczas skarżąca bez trudu mogła dostrzec kolizję czasową między terminem planowanego wyjazdu a szkoleniem. Zdecydowanie się jednak na rozpoczęcie szkolenia, bez ostatecznego wyjaśnienia możliwości jego przerwania na czas wyjazdu, nie może być potraktowane jako okoliczność niezawinioną przez skarżącą.
Zauważyć także wypadnie, że skarżąca nie zaprezentowała jakichkolwiek dowodów świadczących o odrębnych uzgodnieniach z jednostką prowadzącą szkolenie poczynionych za zgodą organu administracji. Natomiast w aktach znajduje się przeciwny dowód w postaci informacji ze strony organizatora szkolenia - indywidualna karta obecności, świadczący o opuszczeniu przez skarżącą kolejnych zajęć w miesiącu [...] r. Samowolna rezygnacja ze szkolenia świadczy niezbicie o winie skarżącej. W tym kontekście nie sposób przychylić się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów, dotyczących krzywdzącego charakteru zaskarżonej decyzji. Można zatem pominąć dalsze rozważania w zakresie choćby konieczności wyjazdu za granicę w tym konkretnym terminie w sytuacji, gdy nie chodziło o załatwienie żadnej terminowej sprawy, przy świadomości, że status bezrobotnego nie zezwala na brak gotowości do pracy (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).
Jedynie w przypadku podjęcia zatrudnienia w trakcie szkolenia bezrobotny ma prawo do ukończenia szkolenia, na które został skierowany przez starostę, bez konieczności ponoszenia kosztów szkolenia za okres, w którym podjął zatrudnienie. Dotychczas przedstawione okoliczności są wystarczające do uznania bezzasadności skargi w jej podstawowym zakresie. W szczególności ustalenia organu odwoławczego mieszczą się w granicach oceny dowodów, wyznaczonych treścią art. 80 K.p.a. Również w zakresie korespondencji prowadzonej przez skarżącą z organem administracji począwszy od dnia [...] r.
W ocenie Sądu, w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, pomimo subiektywnych odczuć skarżącej, należy uznać podjęte w sprawie rozstrzygnięcie za prawidłowe. Spełnione zostały bowiem przesłanki, określone w art. 76 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 41 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do uznania zwrotu kosztów szkolenia i badań lekarskich jako nienależnie pobranych świadczeń z powodu nie ukończenia szkolenia z własnej winy przez skarżącą.
Na marginesie sprawy niniejszej wskazać należy, że zgodnie z art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta może umorzyć nienależnie pobrane świadczenie w całości lub w części, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek określonych w pkt 1-4 tegoż artykułu, na przykład nieposiadanie majątku, z którego można dochodzić należności, czy pozbawienie osoby, która pobrała nienależne świadczenie albo osoby pozostającej na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania. Powyższe może być jednak przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, wszczętego na wniosek strony.
Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej podjęcia i dlatego działając na podstawie art. 132 w związku z art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.