Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu zażalenia J. K., postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej również K.p.a.) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wszczęte w wyniku wniosku J. K. z dnia 27 stycznia 2012 r. postępowanie dotyczące dodatku mieszkaniowego zostało zawieszone, gdyż Gmina B. wystąpiła z pozwem do Sądu Rejonowego w B. o ustalenie istnienia stosunku najmu przedmiotowego lokalu. Organ dodał, że z akt sprawy wynika, iż posiedzenie wymienionego Sądu zostało odroczone do dnia 28 maja 2012 r. Następnie podniósł, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
W tym zakresie wskazał, że dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wobec tego, w przedmiotowej sprawie, warunkiem koniecznym do ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego jest ustalenie istnienia stosunku najmu, co oznacza, że organ I instancji prawidłowo zawiesił postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, J. K. podniósł, że nie ma znaczenia dla sprawy dotyczącej dodatku mieszkaniowego, rozstrzygnięcie sporu, czy zajmuje lokal mieszkalny na podstawie najmu na czas określony, czy nieokreślony, czy bez tytułu prawnego oczekując na lokal zamienny lub socjalny, gdyż w każdym przypadku – na podstawie art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych - przysługuje mu dodatek mieszkaniowy. Wskazał, iż zawieszenie postępowania spowoduje, że powstanie zadłużenie z tytułu zajmowania przez niego lokalu mieszkalnego.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Na rozprawie skarżący wnosił o uwzględnienie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi - stwierdził, że przy wydaniu postanowienia nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] o zawieszeniu – na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. - postępowania w sprawie z wniosku J. K. o przyznanie dodatku mieszkaniowego.
Podkreślenia zatem wymagało, że według art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
W związku z tym, w razie wystąpienia przesłanki wymienionej w art. 97 § 1 K.p.a., obligatoryjne jest zawieszenie przez organ postępowania administracyjnego.
Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71 z 2001 r. poz. 734 ze zm.), dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: - 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych; - 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego; - 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych; - 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem; - 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.
Wobec treści powyższego przepisu, trafnie zatem organ odwoławczy stwierdził, że ustalenie istnienia stosunku najmu dotyczącego zajmowanego przez skarżącego lokalu mieszkalnego, jest niezbędne do rozpatrzenia sprawy dotyczącej przyznania mu prawa do dodatku mieszkaniowego.
Nie zasługiwał więc na uwzględnienie zarzut skargi, według którego, w sprawie dotyczącej dodatku mieszkaniowego, nie ma znaczenia rozstrzygnięcie, czy zajmuje lokal mieszkalny na podstawie najmu, czy bez tytułu prawnego. Podkreślenia bowiem wymagało, że według art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Wbrew zatem błędnemu przekonaniu zawartemu w skardze - dla uznania, że zostały spełnione warunki wymienione w tym przepisie, konieczne jest przede wszystkim stwierdzenie, że wnioskodawca zajmuje lokal mieszkalny bez tytułu prawnego. W związku z tym ustalenie, czy J. K. ma tytuł prawny do zajmowanego lokalu, jest niezbędne do rozpatrzenia sprawy dotyczącej przyznania mu prawa do dodatku mieszkaniowego.
W konsekwencji prawidłowe były również wnioski organu odwoławczego, że rozstrzygnięcie sprawy z pozwu Gminy B. o ustalenie istnienia stosunku najmu pomiędzy Gminą B. a J. K., stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.
Podkreślenia także wymagało, że poza zakresem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, pozostaje zarzut skargi, według którego zawieszenie postępowania spowoduje, iż powstanie zadłużenie skarżącego z tytułu zajmowania przedmiotowego lokalu.
Na marginesie dodać jednak należało, że według treści pisma A Sp. z o.o. w B. z dnia 24 października 2011 r. (znajdującego się w aktach administracyjnych w sprawie ze skargi J. K. o sygn. akt IV SA/Gl 149/12), w związku z dokonywaniem opłat za wymieniony lokal mieszkalny, powstała nadpłata w wysokości 2052,07 zł. - na dzień 30 września 2011 r., stanowiąca równowartość sumy przyszłych zobowiązań czynszowych za okres ok. 14 miesięcy.
W wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, stwierdzić należało, że przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
Wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i w konsekwencji została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.