Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę A w J. na decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia wskazano, że strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia i nie wniosła odwołania do organu wyższego stopnia tzn. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Korespondencja sądowa zawierająca odpis postanowienia z dnia 30 czerwca 2014 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia na nie skargi kasacyjnej została skutecznie doręczona reprezentantowi strony skarżącej w dniu 8 lipca 2014 r., co wynika z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sądowych (k. 30).
W dniu 10 lipca 2014 r. reprezentant A w J.– radca prawny S. Ż., wniósł pismo zatytułowane "zażalenie", w którym zakwestionował prawidłowość postanowienia z dnia 30 czerwca 2014 r. zarzucając naruszenie przepisów postępowania i wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Jednocześnie reprezentant strony skarżącej oświadczył, iż "pismo z dnia 21 lutego 2014 r. (wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy) Dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury powinien był potraktować również jako odwołanie od decyzji z dnia [...]r. i przekazać do Samorządowego Kolegium Odwoławczego". Ponadto radca prawny S. Ż. podtrzymał "wniosek skargi" oraz wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 P.p.s.a.).
Na wstępie należy wskazać, że przykładem postanowienia kończącego postępowanie w sprawie jest postanowienie odrzucające skargę, o którym mowa w art. 58 § 1 P.p.s.a. Od takiego postanowienia służy skarga kasacyjna, bez względu na przyczynę odrzucenia skargi (zob. Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LEX nr 148451).
Poza tym skoro ustawodawca przewidział skargę kasacyjną jako środek prawny zaskarżenia postanowienia sądu administracyjnego, to w takim przypadku nie jest dopuszczalne wniesienie zażalenia, który to środek prawny zaskarżenia służy w innych sytuacjach (por. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FZ 134/14, LEX nr 1454700).
W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r. tut. Sąd odrzucił skargę. Odpis tego postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia na nie skargi kasacyjnej został doręczony reprezentantowi strony skarżącej w dniu 8 lipca 2014 r. Następnie w dniu 10 lipca 2014 r. radca prawny Sł. Ż. wniósł zażalenie na wyżej wymienione postanowienie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania i domagając się jego uchylenia. Jednakże należy zauważyć, iż jedynym prawnie dopuszczalnym środkiem zaskarżenia postanowienia z dnia 30 czerwca 2014 r. jest skarga kasacyjna.
Ponadto zdaniem Sądu co do zasady mylne oznaczenie rodzaju pisma nie powinno pociągać za sobą ujemnych skutków dla strony, lecz trudno tę zasadę odnosić do pism składanych przez profesjonalistów, w tym radcy prawnego, osoby posiadającej odpowiednie przygotowanie prawnicze, od której można wymagać znajomości przepisów prawa, mających w danej sprawie zastosowanie, a przede wszystkim dokładnej wiedzy o tym, jakie środki prawne służą reprezentowanej przez niego stronie.
Na marginesie należy podkreślić, że nawet gdyby uznać pismo reprezentanta strony skarżącej z dnia 10 lipca 2014 r. za skargę kasacyjną to i tak podlegałaby odrzuceniu z uwagi na niedokładnie określoną podstawę kasacyjną tzn. niewskazanie konkretnego przepisu prawa i nieokreślenie sposobu jego naruszenia przez sąd.
Biorąc zatem pod uwagę, że wymienione wyżej postanowienie zaskarżono zażaleniem, a nie skargą kasacyjną, uznać należy, że strona wniosła środek odwoławczy, który jest niedopuszczalny w rozumieniu art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., w związku z czym orzeczono jak w sentencji postanowienia, stosownie do wskazanych przepisów.