Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 28 stycznia 2013 r. M.K. złożył prośbę o przyznanie dodatku mieszkaniowego.
Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. przez Kierownika Działu Dodatków Mieszkaniowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w K., przyznano M. K. prawo do dodatku mieszkaniowego w wysokości 237,41 - zł. w okresie od 1 lutego do 31 lipca 2013 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ podał m.in., że powierzchnia użytkowa mieszkania (46,60 m²) jest większa od powierzchni normatywnej, która wynosi 45,00 m², a dochód na osobę w rodzinie strony wynosi 895,40 -zł. Natomiast miesięczne wydatki według deklaracji wynoszą 655,72 zł., stąd też ustalono dodatek mieszkaniowy w wysokości 237,41 -zł. miesięcznie.
Od tej decyzji w ustawowym terminie odwołanie wniósł M.K. wyrażając swoje niezadowolenie z ustalonej wysokości przyznanego mu dodatku mieszkaniowego. Podniósł, że z dniem 31 października 2012 r. utracił pracę i otrzymuje zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 816,32 zł. Dochód rodziny łącznie ze świadczeniami rodzinnymi wynosi 1338,32 -zł., a miesięczne wydatki stanowią ok. 1 000 zł. Dodatkowo, M.K. wychowuje samotnie dwóch synów i środki finansowe jakimi dysponuje nie wystarczają na zaspokojenie niezbędnych potrzeb, stąd też wniósł o uwzględnienie jego obecnego dochodu, a nie z okresu kiedy pracował.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powołało się na treść art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 z późn. zm.), w myśl którego dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust.
8. Kwota najniższej emerytury i renty na dzień złożenia wniosku przez stronę wynosi 799,18 -zł. Tym samym należy stwierdzić, że 125% kwoty najniższej emerytury stanowi kwotę 998,97 zł. Za dochód - zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 cyt. ustawy - uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1, ust. 7, 9 i 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4 osobowym. Natomiast jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4 osobowym. Zgodnie z art. 6 ust. 6 tej samej ustawy, jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. W rozpatrywanej sprawie zarządcą domu, w którym mieszka strona jest A Sp. z o.o. Wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni (art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Jak wynika z akt sprawy M.K. prowadzi wspólnie z synami gospodarstwo domowe zamieszkując w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej 46,60 m², a powierzchnia normatywna lokalu wynosi 45 m². Dochód strony - wyliczony zgodnie z art. 3 ust. 3 cyt. ustawy i na podstawie złożonych dokumentów - w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku wynosił 8 058,63 zł., tj. 895,40 -zł. miesięcznie. Nadto, wydatki mieszkaniowe ponoszone co miesiąc, przyjęte do obliczenia dodatku mieszkaniowego wynoszą 655,72 -zł. Wydatki na mieszkanie przelicza się na powierzchnię normatywną co daje 633,21 -zł. Wydatki stanowiące podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału wynoszą - za brak instalacji gazowej - 7,14 zł. Obliczony na tej podstawie dodatek mieszkaniowy (różnica pomiędzy wydatkami na mieszkanie a 15% średniego miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego, tj. 640,34 zł. - 15% z 2 686,21 zł.) wynosi 237,41 -zł. Należy zatem stwierdzić, że organ pierwszej instancji prawidłowo przyznał M.K. dodatek mieszkaniowy na okres od 1 lutego 2013 r. do 31 lipca 2013 r. w wysokości 237,41 zł. Jednocześnie odnosząc się do treści odwołania stwierdzono, że stosownie do art. 3 ust. 1 prawo do dodatku mieszkaniowego oblicza się na podstawie średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego ustalonego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych zmiany danych zawartych we wniosku lub deklaracji złożonej przez wnioskodawcę, które nastąpiły w okresie 6 miesięcy od dnia przyznania dodatku mieszkaniowego, nie mają wpływu na wysokość wypłacanego dodatku mieszkaniowego. Organ odwoławczy rozumie trudną sytuację opisaną w odwołaniu, jednakże decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z obowiązującym prawem.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M.K. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem. Zaznaczył, iż przy składaniu wniosku został poinformowany o konieczności złożenia deklaracji o dochodach otrzymanych w ostatnich trzech miesiącach. Stąd też, w jego dochód zostało wliczone wynagrodzenie za miesiąc wrzesień 2012 r, które faktycznie otrzymał w miesiącu październiku 2012 r., ale już wtedy był osobą bezrobotną. W takiej sytuacji osiągane przez jego rodzinę dochody zostały zawyżone o kwotę 2 839,02 - zł, co daje na jedną osobę miesięcznie kwotę 315,45- zł. Nie sposób zatem zgodzić się z wyliczeniami dokonanymi przez organ i przyznaniem dodatku mieszkaniowego w zaniżonej wysokości.
W odpowiedzi na skargę organ powtórzył w całości wywody przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2013 r. skarżący jeszcze raz podkreślił, iż organ uwzględnił w dokonanych obliczeniach jego dochód uzyskany w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jakkolwiek Sąd rozumie trudną sytuację życiową skarżącego oraz jego rodziny, to jednak trzeba wyjaśnić na wstępie, że kontrola sądu administracyjnego jest ograniczona i dotyczy wyłącznie oceny czy organy wydając decyzję administracyjną postępowały zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ograniczenie roli sądu administracyjnego wyłącznie do oceny działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem wynika wprost z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając pod tym względem zaskarżoną decyzję, skargę należało oddalić jako bezzasadną.
Przedmiot kontroli Sądu stanowiła zaskarżona decyzja organu odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...].
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, zwanej dalej ustawą (Dz. U. nr 71, poz. 734 z późn. zm.), regulujące zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach (art.1). Ustawa nabycie prawa do dodatku mieszkaniowego uzależnia od spełnienia określonych w niej kryteriów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku (art. 7 ust. 5 ustawy).
W myśl art. 7 ust. 13 ustawy o dodatkach mieszkaniowych na żądanie organu przyznającego dodatek mieszkaniowy osoba pobierająca dodatek jest obowiązana udostępnić dokumenty potwierdzające wysokość dochodów wskazanych w deklaracji, o której mowa w ust. 1.
Stosownie do treści art. 3 ust. 1 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeśli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniżej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku.
W powyższym przepisie określono, w jakiej wysokości dochody w rodzinie uprawniają do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy. Podstawowym kryterium, od którego ustawa o dodatkach mieszkaniowych uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest więc poziom dochodu przypadającego na jedną osobę w gospodarstwie domowym, liczonego według zasad określonych w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy.
Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określanych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej, dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenia przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 cyt. ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny) zwana dalej "normatywną powierzchnią" w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać pkt 1 - 35 m² - dla jednej osoby, pkt 2 - 40 m² - dla dwóch osób, pkt 3 - 45 m² – dla trzech osób. Z treści powyższego przepisu wynika, iż kryterium, od którego ustawa o dodatkach mieszkaniowych uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest także powierzchnia użytkowa lokalu, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego. Stosownie do treści art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 3 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między świadczeniami okresowymi ponoszonymi przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą ten dodatek. W gospodarstwie wieloosobowym (od 2 do 4 osób) dodatek mieszkaniowy wynosi różnicę między kwotą wydatków mieszkaniowych, a kwotą odpowiadającą 15% dochodu danego gospodarstwa domowego - art. 6 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Stosownie do art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy są:
- 1) czynsz,
- 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej,
- 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną,
- 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego,
- 5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego,
- 6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych,
- 7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału.
Nie stanowią natomiast wydatków poniesionych przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, wydatki poniesione z tytułu:
- 1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,
- 2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe - art. 6 ust. 4a ww. ustawy.
W art. 9 ust. 2 pkt 1 ustawy o dodatkach zawarta została delegacje dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia określającego w szczególności rodzaje wydatków w gospodarstwach domowych: najemców, członków spółdzielni mieszkaniowych, właścicieli domów jednorodzinnych, właścicieli budynków i lokali mieszkalnych, osób zajmujących lokal mieszkalny bez tytułu prawnego i oczekujących na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny oraz najemców i podnajemców opłacających czynsz wolny. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.) zwanego dalej: "rozporządzeniem", wydanego w ramach delegacji ustawowej, podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego w gospodarstwach domowych właścicieli lokali mieszkalnych stanowią następujące rodzaje wydatków - opłaty za energię cieplną i wodę dostarczane do lokalu, opłaty za odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, z wyłączeniem ubezpieczeń, podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów.
Zgodnie z dyspozycją art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, za wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału uznaje się równowartość 5 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych na 1 m. kw. powierzchni użytkowej.
Natomiast stosownie do § 3 ust. 2 jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa.
Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt przedmiotowej sprawy trzeba stwierdzić, że organy właściwie zastosowały przywołane przepisy. Przede wszystkim w ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły łączny dochód rodziny skarżącego, który za okres trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku w dniu 28 stycznia 2013 r., tj. od października do grudnia 2012 r. i wyniósł 8 058,63- zł.
Wynika to z dołączonej przez skarżącego do wniosku deklaracji o wysokości dochodów jego rodziny, która została sporządzona przez skarżącego i podpisana przez niego w dniu 28 stycznia 2013 r. z klauzulą złożenia deklaracji pod odpowiedzialnością karna.
Niezrozumiałe jest przy tym kwestionowanie przez skarżącego zarówno w skardze, jak i na rozprawie przed tut. Sądem kwot otrzymywanych z tytułu jego zatrudnienia oraz z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych według pozyskanego zaświadczenia na potrzeby przedłożonej deklaracji o wysokości dochodów (akta administracyjne k- 6).
W uchwale z dnia 20 maja 2002 r. (OPK 23/02, ONSA 2003/1/13) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dochodem są wszelkie przychody, od których odlicza się lub do których nie wlicza się ściśle określonych należności. Określenie "wszelkie przychody", o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy do dodatkach mieszkaniowych obejmuje to, co zostało uzyskane faktycznie. Inne znaczenie tego określenia wymagałoby specjalnej wskazówki interpretacyjnej w samej ustawie. W dalszej części uzasadnienia powyższej uchwały Sąd uznał, że nie można określenia "przychody", które stanowią podstawę do obliczenia dochodu na potrzeby przyznania dodatku mieszkaniowego, wiązać z przychodem i dochodem w rozumieniu przepisów o podatkach lub o świadczeniach z ubezpieczenia społecznego, ponieważ ustawa o dodatkach mieszkaniowych w tym zakresie nie odsyła do innych ustaw.
Sąd orzekając w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w powyższej uchwale NSA. Nie ma zatem racji skarżący, że wadliwie uwzględniono w jego sprawie dochód uzyskany i nie pomniejszono go o wypłacone za miesiąc wrzesień 2012 wynagrodzenie otrzymane od pracodawcy dopiero w miesiącu październiku 2012 r.
Tak więc średni dochód na jednego członka gospodarstwa domowego rodziny skarżącego wyniósł w omawianym okresie 2 686,21- zł., zaś średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego wyniósł kwotę 895,40- zł. (akta administracyjne k-6). Trzeba tu dodać, że obliczenia organów w tym zakresie nie budzą żadnych wątpliwości Sądu i opierają się na danych przedstawionych przez skarżącego. Ponadto, organy zasadnie przyjęły, że w dniu złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego 100% najniższej emerytury stanowiło kwotę 799,18 -zł, zaś ustawowe 125% tej kwoty to 998,97 -zł.
Skarżący spełnił więc ustawowy warunek uprawniający do otrzymania dodatku mieszkaniowego, gdyż średni miesięczny dochód na jednego członka jej gospodarstwa domowego (895,40 -zł.) nie był wyższy niż 125% kwoty najniższej emerytury. Podobnie powierzchnia użytkowa zajmowanego mieszkania nie przekracza ustawowo określonej powierzchni normatywnej. Zasadnie przyjęto również za podstawę obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego wydatki na lokal i ustalono wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego. Jakkolwiek więc zrozumiała jest obiektywnie trudna sytuacja materialna skarżącego i jego rodziny, to trzeba podkreślić, że na gruncie niniejszej sprawy organy przyznając prawo do dodatku mieszkaniowego kierowały się ściśle określonymi kryteriami ustawowymi i nie działały w ramach uznania administracyjnego.
Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie pomimo subiektywnych odczuć skarżącego należy uznać za prawidłowe. Skoro, zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę (art. 134 p.p.s.a.), Sąd, mając na uwadze powyższe, orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.