Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 czerwca 2018 r. referendarz sądowy odmówił M. J. przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W motywach rozstrzygnięcia przywołał obowiązujące unormowania prawne w zakresie prawa pomocy, a następnie przybliżył sytuację skarżącej i jej rodziny, a następnie doszedł do przekonania, że środki finansowe, którymi dysponuje rodzina skarżącej umożliwiają pokrycie kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w sprawie.
Z postanowieniem tym nie zgodziła się skarżąca, która wniosła sprzeciw do sądu. W sprzeciwie tym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i ponownie dokonała analizy wydatków rodziny jak również wskazała na środki finansowe, którymi dysponuje. Wnosząca sprzeciw podkreśliła, że ilość środków finansowych, którymi dysponuje nie jest wystarczająca i niejednokrotnie zmuszona jest do korzystania z pomocy finansowej bliskich i znajomych. Do przedmiotowego sprzeciwu dołączyła zestawienie wydatków i dokumenty potwierdzające te wydatki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, iż w myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w wyżej wymienionym § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Sytuacja finansowa, dochodowa i zdrowotna rodziny skarżącej w ramach tego postępowania wpadkowego została w sposób szeroki przedstawiona i wynika z niej, że skarżąca i jej rodzina utrzymuje się wyłącznie ze środków pochodzących z szeroko rozumianej pomocy społecznej. Wskazana okoliczność już pozwala stwierdzić, że sytuacja finansowa rodziny jest trudna i nie jest ona w stanie z własnych środków zaspokajać występujących potrzeb, w tym także związanych z pokryciem kosztów pomocy prawnej udzielonej przez profesjonalnego pełnomocnika. Środki otrzymane z szeroko rozumianej pomocy społecznej winny służyć zaspokajaniu niezbędnych potrzeb rodziny, a nie być przeznaczane na pokrywanie należności profesjonalnego pełnomocnika.
Skoro skarżąca nie dysponuje środkami finansowymi nie pochodzącymi z szeroko rozumianej pomocy społecznej tym samym wyczerpane są przesłanki uwzględnienia jej wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.
Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 260 § 1 i 3 w związku z art. 259 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.