Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 września 2012 r. referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, ustanawiając dla niego radcę prawnego, który wyznaczony został przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w K. w osobie K. P. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013 r. tutejszy Sąd oddalił skargę, natomiast postanowieniem z dnia 8 lutego 2013 r. orzekł o przyznaniu wspomnianemu radcy prawnemu wynagrodzenia za reprezentowanie strony postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, w kwocie 295,20 zł.
Następnie, to jest w dniu 17 maja 2013 r. radca prawny K. P. wniósł skargę kasacyjną od wydanego w sprawie wyroku, zawierając w niej równoczesny wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego "w wysokości 150 % stawki minimalnej" i oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższą skargę kasacyjną wyrokiem wydanym na rozprawie przeprowadzonej w dniu 22 stycznia 2015 r., na której - jak wynika z protokołu (karta nr 93 akt sprawy) - nikt się nie stawił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Artykuł 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie, pełnomocnik skarżącego reprezentował go w postępowaniu przed sądami obydwu instancji, a tym samym przyznano mu kwotę 120 zł należną za sporządzenie skargi kasacyjnej, na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), w wysokości 50 % stawki minimalnej wymienionej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego aktu wykonawczego podwyższając ją - stosownie do § 2 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 27,60 zł.
Równocześnie, mając na uwadze kryteria wymienione w § 2 ust. 1 powyższego rozporządzenia, a mianowicie charakter sprawy oraz wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyznania mu wynagrodzenia, w zgodnej z jego żądaniem, podwyższonej kwocie wynoszącej 150 % wspomnianej stawki. Nakład pracy wnioskującego radcy prawnego w zakresie niniejszego postępowania nie był bowiem, zdaniem Sądu, ponadprzeciętny.