Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o ustanowienie adwokata z urzędu oraz zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawczyni wraz z czwórką dzieci oraz małżonkiem zamieszkuje w należącym do teściów budynku mieszkalnym. Strona zadeklarowała, że jedynym wartościowym składnikiem jej majątku jest samochód marki VW z 1997 r. o wartości około 20.000,00 zł.
Skarżąca nie uzyskuje dochodu, natomiast jej małżonek z tytułu stosunku pracy oraz diet osiąga dochody rzędu 5.100 zł netto miesięcznie. Strona pokreśliła, że utrzymanie tak licznej rodziny pochłania znaczące środki pieniężne podając, że na wyżywienie przeznacza około 2.000 zł miesięcznie; na "opłaty męża związane z jego utrzymaniem" – 1000 zł; na media (woda, gaz, energia elektryczna) – 500 zł, a pozostałą część dochodów wydaje na lekarstwa, ubrania, środki czystości, art. szkolne.
Na zarządzenie sędziego stronę wezwano do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku poprzez przestawienie dokumentów potwierdzających fakt ponoszenia wydatków na leczenie dzieci. W wyznaczonym terminie strona nie nadesłała tych dokumentów.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Ze względu na fakt, iż strona z mocy ustawy jest zwolniona od kosztów sądowych (por. art. 239 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), ocenie został poddany wyłącznie wniosek w zakresie ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu
Przyznanie prawa pomocy w formie ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Te zaś nie pozwalają stwierdzić, że samodzielne opłacenie usług fachowego pełnomocnika, który sporządziłby dla skarżącej skargę kasacyjną, leży poza zakresem jej możliwości finansowych.
Strona uchyliła się bowiem od uprawdopodobnienia wysokości miesięcznych wydatków przeznaczanych na leczenie dzieci, pomimo iż fakt ten akcentowała w swoim wniosku. Dalej podnieść wypada, że z treści formularza wynika, iż wraz z małżonkiem zamieszkuje w budynku należącym do jej teściów, jednakże nie powołała żadnych okoliczności świadczących o tym, że osoby te nie wchodzą w skład członków jej rodziny prowadzących z nią wspólne gospodarstwo domowe. To zaś wymagałoby podania źródła i wysokości dochodów przez osoby te osiąganych. Na koniec wskazać trzeba, że nie uprawdopodobniono również deklarowanych przez stronę wydatków przeznaczanych na media, co budzi wątpliwości, gdyż w istocie budynek należy do innych osób (teściów wnioskodawczyni) i to one co do zasady winny być zobligowane do ich ponoszenia. Zasygnalizowane wyżej wątpliwości nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, ze sytuacja materialna skarżącej uzasadnia opłacenie ze środków publicznych adwokata, który sporządziłby dla niej skargę kasacyjną.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.