Uzasadnienie
Decyzją (rozkazem personalnym) z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w Z. ustalił [...] R. M. wysługę lat, uwzględnioną przy ustalaniu wzrostu uposażenia oraz prawa do nagrody jubileuszowej, na dzień przyjęcia do służby tj. [...] r., w wymiarze [...] lat [...] miesięcy i [...] dni oraz określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na [...] r. w wysokości [...] %. W podstawie prawnej rozkazu powołano art. 101 ust. 1 i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz. U. Nr 7 z 2002 r., poz. 58 ze zm.), w zw. z § 3 ust. 1, § 4 ust. 1 pkt 1, 3, 4, 5 i ust. 2 oraz § 5 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Rozstrzygnięcie sprawy oparto na następujących ustaleniach:
Rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w Z. z dnia [...] r. ustalono R. M. wysługę lat na dzień przyjęcia do służby w wymiarze [...] lat [...] miesiąca i [...] dni. Dokonany przegląd akt osobowych wykazał, że wyliczenie to było nieprawidłowe, gdyż do wysługi lat wliczono bez podstawy prawnej, i to podwójnie, okres prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej. Wskazany rozkaz Nr [...] nie jest jednak decyzją administracyjną, w związku z czym obecną decyzją po raz pierwszy rozstrzygnięto o prawach strony w zakresie wysługi lat.
Na skutek odwołania R. M. zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Komendant Policji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa uchylił powyższą decyzję i umorzył postępowanie I instancji. Z obszernych motywów organu odwoławczego wynika ustalenie, że w stosunku do R. M. określenie wysługi lat nastąpiło już przy przyjęciu go do służby - w rozkazie personalnym Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. Rozkaz ten, będący decyzją administracyjną, stał się ostateczny, w związku z czym jego uchylenie lub zmiana może nastąpić tylko przy zastosowaniu trybów nadzwyczajnych. Dotychczas taki tryb nie został przeprowadzony, w związku z czym decyzja I instancji została wydana w sprawie już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzję organu podstawowego stopnia należało więc uchylić i umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Pozostałe wywody zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie mają bezpośredniego związku z charakterem zawartego w niej rozstrzygnięcia, bowiem odnoszą się do kwestii merytorycznych, prezentując w szczególności pogląd, że istotnie brak było podstaw prawnych, by zaliczyć stronie do wysługi lat okresu prowadzenia działalności gospodarczej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. M. zarzucił, że w toku postępowania administracyjnego bezzasadnie przyjęto, iż rozkaz nr [...], którym zwiększono skarżącemu okres wysługi lat, nie jest decyzją administracyjną. Ponadto rozkaz nr [...] nie został mu doręczony i nie mógł się od niego odwołać. Zdaniem skarżącego postępowanie było prowadzone tendencyjnie i przewlekle.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wskazał, że odnośnie rozkazu nr [...] prowadzono postępowanie w przedmiocie stwierdzenia jego nieważności, jednak zostało ono umorzone decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., utrzymaną w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna z tego względu, że zaskarżona decyzja w ostatecznym wyniku odpowiada prawu. Umarza ona postępowanie w sprawie ustalenia skarżącemu wysługi lat, a zatem ocenie podlega okoliczność, czy wystąpiły przesłanki z art. 138 § 1 pkt 2, w zw. z art. 105 § 1 kpa. Ten ostatni przepis pozwala na umorzenie postępowania jeżeli z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. W niniejszym przypadku organ odwoławczy bezprzedmiotowość postępowania upatrywał w tym, że sprawa wysługi lat została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Stanowisko to rzeczywiście znajduje oparcie w materiale sprawy, aczkolwiek z częściowo odmiennych powodów niż te, które przedstawił organ odwoławczy. Słusznie organ ten podaje, że pierwsze ustalenie wysługi lat nastąpiło rozkazem nr [...] z dnia [...] r. Nie można przyjąć w tym zakresie trafności zarzutu skarżącego, iż rozkaz ten nie był mu znany, skoro na jego podstawie doszło w ogóle do podjęcia przez skarżącego służby w Policji.
Kwestionowanie ostateczności tego rozkazu należy w tych warunkach uznać za chybione. Natomiast słusznie skarżący podnosi, że zmiana w zakresie wysługi lat nastąpiła rozkazem nr [...] z dnia [...] r. Ponieważ obecna kontrola sądowoadministracyjna dotyczy decyzji umarzającej postępowanie, Sąd nie może ustosunkowywać się do merytorycznej poprawności owego rozkazu. W zakresie stwierdzenia nieważności tego rozkazu toczyło się zresztą odrębne postępowanie administracyjne, w trakcie którego skarżącemu służyły stosowne środki prawne, w tym i skarga do sądu administracyjnego. Dla niniejszej sprawy istotne jest natomiast to, czy zachodziły przesłanki do ponownego ustalania wysługi lat skarżącego w zwyczajnym postępowaniu administracyjnym. Obowiązujące w czasie wydawania decyzji obu instancji, powołane już wyżej, rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. przewiduje w § 5 wydanie decyzji zmieniającej wysługę lat tylko w razie zaliczenia policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów.
Tymczasem w niniejszym przypadku taka sytuacja nie miała miejsca, gdyż organ I instancji wszczął postępowanie z urzędu nie wskutek udokumentowania przez skarżącego nieuwzględnionych dotąd okresów zaliczonych do wysługi lat, lecz w związku z kontrolą dokumentacji istniejącej już przy wydawaniu rozkazu nr [...]. Taka okoliczność w żadnym razie nie mieści się w hipotezie § 5 cyt. rozporządzenia, a więc nie pozwala na zmianę wysługi lat. Zauważyć przy tym można, że § 5 ust. 4 rozporządzenia wyraźnie już mówi o decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat.
W rezultacie zgodny z prawem okazał się ostateczny wniosek organu odwoławczego, że bezprzedmiotowe było postępowanie administracyjne wszczęte przez organ I instancji. Wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w zw. z art. 105 § 1 kpa było zatem prawidłowe mimo odmiennej argumentacji.
Pozostałe zarzuty skargi dotyczące tendencyjności postępowania i jego przewlekłości nie znajdują potwierdzenia w materiale sprawy.
W tym stanie rzeczy z mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.