Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] pozbawił G. E. wypłaty dodatku za mistrzowską klasę specjalisty wojskowego - z dniem [...].2004 r. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (j.t. Dz. U. Nr 76 z 2002 r., poz. 693) oraz § 5 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 8 ust. 5 i § 25 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.). Rozstrzygnięcie to oparto na ustaleniu, że według wymienionych przepisów wskazany żołnierz z dniem [...] 2004 r. utracił uprawnienie do otrzymywania przedmiotowego dodatku, gdyż posiadana przez niego klasa specjalisty wojskowego jest niezgodna ze specjalnością wojskową na zajmowanym stanowisku.
W odwołaniu G. E. zarzucił, że od [...] r. pełnił służbę na [...] i w tym zakresie posiada klasę specjalisty wojskowego. Zmiana numeru specjalności wojskowej z [...] na [...] nie była natomiast związana ze zmianą jego etatu i zajmowanego stanowiska.
Zaskarżoną decyzją Dowódca Jednostki Wojskowej [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Organ odwoławczy podniósł m.in. że po dniu [...]r. brak jest podstaw do przyznawania dodatków za klasę specjalisty wojskowego uzyskaną lub podwyższoną po tym dniu. W tym dniu G. E. posiadał mistrzowską klasę specjalisty (sw [...]). Z dniem [...] 2001 r. został wyznaczony na stanowisko [...] o specjalności [...], niezgodnej z posiadaną. W tej sytuacji brak było podstaw do dalszej wypłaty dodatku za klasę specjalisty wojskowego, gdy nie jest możliwe uzyskanie klasy w nowej specjalności, a warunkiem wypłaty jest zgodność ze specjalnością wymaganą na zajmowanym stanowisku służbowym.
W skardze G. E. zarzucił naruszenie § 25 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 10 października 2000 r., powtarzając w dużej mierze wywody odwołania. Dodatkowo wskazał, iż w dniu [...] 2001 r. został przeniesiony z Jednostki Wojskowej [...] do Jednostki [...], co wiązało się ze zmianą etatu - ze [...] na [...], które jednak mają ten sam numer specjalności wojskowej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja nie może się ostać, bowiem zapadła z naruszeniem przepisów prawa. Otóż odwołuje się ona do zmiany stanu faktycznego, jaka miała nastąpić z dniem [...].2001 r., w związku z wyznaczeniem skarżącego na nowe stanowisko, którego pełnienie nie odpowiadało posiadanej przez skarżącego specjalności wojskowej. Pomijając okoliczność, że materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych nie pozwala na skontrolowanie tego rodzaju ustalenia, należy zauważyć, że dodatek za klasę mistrzowską został skarżącemu przyznany z dniem [...] 2002 r. decyzją Dowódcy JW [...] z dnia [...] r., a więc wydaną już po zaistnieniu wyżej wskazanego zdarzenia z dnia [...] 2001 r. Jeżeli zatem już w czasie wydawania tej decyzji istniały okoliczności nie pozwalające na przyznanie skarżącemu przedmiotowego dodatku, to bez wystąpienia dalszych zmian stanu faktycznego lub prawnego w okresie po wydaniu tej decyzji, nie jest możliwe orzekanie o uprawnieniu skarżącego do omawianego dodatku.
W szczególności nie pozwalał na to art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy. Wcześniej musiałoby nastąpić wzruszenie decyzji z dnia [...] r., przyznającej ten dodatek. Ze stanu akt administracyjnych można zakładać, że decyzję tą charakteryzuje przymiot ostateczności w rozumieniu art. 16 § 1 kpa. W takim razie w grę wchodzi ewentualne zastosowanie trybów nadzwyczajnych z art. 145 § 1, 155,, czy 156 § 1 kpa (por: wyrok NSA z 29.I.2002 r., sygn. akt SA/Wr 336/95 - ONSA 1996/4/155). W stosunku do zaskarżonej decyzji ubocznie zauważyć należy sprzeczność między powołanym w jej podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 2 kpa, przewidującym rozstrzygnięcie reformatoryjne organu odwoławczego, a samym rozstrzygnięciem decyzji, utrzymującym w mocy decyzję I instancji, dla którego podstawę daje art. 138 § 1 pkt 1 kpa.
Zaskarżona decyzja jednocześnie przedstawia odmienne ustalenia niż decyzja organu podstawowego stopnia. Według tego organu skarżący utracił prawo do przedmiotowego dodatku z dniem [...] 2004 r., w ogóle nie uzasadniając, dlaczego przyjął taką datę, a w szczególności, że w tym dniu nastąpiła zmiana stanu faktycznego lub prawnego w stosunku do stanu istniejącego w chwili przyznawania skarżącemu dodatku decyzją z dnia [...] r. Decyzja ta została więc podjęta z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa.
W tym stanie rzeczy, skoro zasadniczymi uchybieniami dotknięte są decyzje obu instancji, dla końcowego załatwienia sprawy niezbędne jest uchylenie obu tych decyzji. Na okoliczność wystąpienia zmian w stosunku do stanu istniejącego w czasie przyznawania omawianego dodatku zachodzi zresztą potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego niejako od początku, gdyż dotychczas okoliczność ta nie była rozpatrywana. W toku dalszego postępowania należy też uwzględnić stan prawny wynikający z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2004 r.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135 i art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.