Uzasadnienie
W dniu [...] r. M. K. wniosła pismo, którego rodzaj określiła w kolejnym piśmie z dnia [...] r. jako skargę na bezczynność organu I instancji, tj. Prezydenta Miasta G., po wyroku tut. Sądu z dnia 17.II.2005 r., sygn. akt 4 II SA/Ka 1106/03. Skarga ta podlega odrzuceniu. Otóż zgodnie z art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm.), oznaczonego dalej jako: ppsa, skargę na tego rodzaju bezczynność można wnieść po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do załatwienia sprawy. Stosownie do art. 53 § 2 ppsa skarga nie może być wniesiona wcześniej niż przed upływem 30 dni od takiego wezwania. W niniejszej sprawie termin ten nie mógł upłynąć, bowiem prawomocność wyroku została stwierdzona [...] r., a pierwsze wezwanie skarżącej zostało sporządzone w dniu następnym. Tak więc do wniesienia skargi w dniu [...] r. nie upłynęło 30 dni, a zatem ustawowy warunek dopuszczalności skargi nie został spełniony.
Ponadto w wymienionym wezwaniu, jak i w kolejnych pismach skarżąca w istocie nie domagała się załatwienia sprawy administracyjnej wszczętej w trybie wznowieniowym, lecz wypłacenia przez organ administracyjny sumy pieniężnej z odsetkami, odpowiadającej zasiłkowi dla bezrobotnych, nie wypłaconemu skarżącej w związku z decyzjami, których nieważność stwierdzono w przytoczonym wyroku. Nie było to zatem wezwanie przewidziane w art. 154 § 1 ppsa. O ile zaś w pismach skarżącej, w tym piśmie jej pełnomocnika z dnia [...] r., formułowane jest żądanie przyznania odszkodowania, to w tym zakresie sprawa nie należy do kognicji sądu administracyjnego, lecz powszechnego (por. np. art. 154 § 5 ppsa, czy art. 417 i n. Kodeksu cywilnego).
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ppsa orzeczono, jak w sentencji.