Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Burmistrz M. odmówił I. B. przyznania zaliczki alimentacyjnej na rzecz jej dzieci: G., B., J., D., M. i P. B. Rozstrzygnięcie to oparto na przepisie art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. nr 86, poz. 732, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o zaliczce", w związku z art. 3 pkt 17 a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, a wynikło ono z ustalenia, że I. B. w świetle tych przepisów nie może być uznana za osobę samotnie wychowującą dziecko, gdyż pozostałe swoje dzieci tj. S. i B. N. wychowuje razem z ich ojcem.
Takie samo stanowisko wyraziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w zaskarżonej decyzji, wydanej na skutek odwołania strony, a utrzymującej w mocy decyzję I instancji.
W skardze I. B. zakwestionowała ustalenie organów administracyjnych o wspólnym wychowywaniu dzieci.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W niniejszej sprawie odmowa przyznania zaliczki alimentacyjnej nastąpiła wyłącznie na tej podstawie, że uprawnione osoby nie spełniają przesłanek przepisu art. 2 pkt 5 lit. a ustawy o zaliczce, w zw. z art. 3 pkt 17a ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż są wychowywane przez matkę, która wspólnie wychowuje co najmniej jedno dziecko z jego rodzicem. Tymczasem wyrokiem z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt P 18/06,Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in., że wymieniony przepis w zakresie, w jakim pomija prawo osób wychowywanych przez osoby, które wspólnie wychowują co najmniej jedno dziecko z jego rodzicem, jest niezgodny z art. 18, art. 32 ust. 1 i art. 71 ust. 1 Konstytucji.
W myśl art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.
W odniesieniu do decyzji administracyjnych właściwy tryb ich eliminowania z obrotu prawnego w razie orzeczenia o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego decyzja została wydana normuje art. 145a § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności podstawy prawnej decyzji przesądza zatem o uznaniu naruszenia prawa" w samej decyzji administracyjnej.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku. W dalszym postępowaniu organ powinien ustalić czy spełnione zostały ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie zaliczki alimentacyjnej na rzecz rodzeństwa B., z uwzględnieniem wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie, stosując też przepis art. 41 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. Nr 192, poz. 1378, ze zm.).
su.