Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Gl 1102/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę P. M. i T. M. na pismo Prezydenta Miasta J. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu.
W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne zainicjował P.M. pismem z dnia [...] wnioskując o zwrot opłaty w wysokości 425 zł za wydanie karty pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym[...], na co otrzymał odpowiedź zawartą w piśmie z dnia [...] nr[...]. Poinformowano go tam, że ewentualnych roszczeń może dochodzić w drodze sądowej. Sąd zauważył, że kolejnym pismem z dnia [...] Prezydent zasygnalizował wnioskodawcy możliwość ubiegania się o zwrot nadpłaty, a w nawiązaniu do tego pisma P. M. w dniu[...] wystąpił o zwrot zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu wraz z odsetkami liczonymi od dnia nienależnie pobranej opłaty, co zostało uwzględnione pismem z dnia [...], w którym organ uznał za słuszne przedmiotowe żądanie w części dotyczącej wypłaty kwoty 425 zł i odmówił uznania roszczenia o odsetki.
Sąd zwrócił uwagę, iż kolejnym pismem z dnia [...] P. M. wystąpił do organu o wydanie decyzji w sytuacji nieuwzględnienia jego wniosków w sprawie zwrotu nadpłaty wraz z odsetkami, na co uzyskał odpowiedź odmowną z dnia [...] a pismo to doręczono stronie w dniu [...]. Reagując na to pismo P.M. wystąpił w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa dopiero w dniu 30 lipca 2010r. Analizując powyżej przedstawiony stan faktyczny Sąd uznał, że wezwanie P. M. z dnia 30 lipca 2010r. złożone w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. zostało wniesione z uchybieniem terminu do tego przewidzianego. Sąd ten ustosunkował się również do pisma P. M. z dnia [...] traktując je jako ewentualne wezwanie o usunięcie naruszenia prawa i również ocenił je jako spóźnione w aspekcie art. 52 § 3 P.p.s.a.
Ponownie po uzyskaniu postanowienia z dnia 16 grudnia 2010r. P. M. pismem z dnia [...] wystąpił do organu o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu za wyżej wymieniony pojazd w wysokości 425 zł.
W piśmie z dnia [...] nr [...] organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone we wcześniejszych pismach. Pismo to zostało doręczone stronie w dniu [...]
Pismem z dnia [...] złożonym w organie w tym samym dniu skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Stwierdził, że pismo organu z dnia [...] jest pierwszym pismem w sprawie, bowiem wcześniejsze pisma dotyczyły innej sprawy, czyli wniosku o zwrot kwoty nadpłaty wraz z odsetkami.
W odpowiedzi z dnia [...] nr [...] organ poinformował skarżącego, że sprawa była już rozpatrywana przez WSA w Gliwicach, który postanowieniem z dnia 16 grudnia 2010r. odrzucił skargę strony.
Pismem z dnia [...] które wpłynęło do organu w dniu [...] P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na akt Prezydenta Miasta J. z dnia [...] nr [...] dotyczący odmowy zwrotu nadpłaty za wydanie karty samochodu [...]o numerze rejestracyjnym [...]
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta J. wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 162, poz. 1692 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 (opubl. Lex nr 341207, ONSAiWSA 2008/2/21) wskazano, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Stanowisko organu w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu stanowi zatem czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uznania albo odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, czyli czynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu, jak to przewiduje art. 53 § 2 P.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Bezspornie zatem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powoduje wszczęcie postępowania o charakterze quasi odwoławczym, mające na celu umożliwienie organowi sprawdzenia swego stanowiska zaprezentowanego w wydanym akcie prawnym, przed wdaniem się w spór sądowoadministracyjny.
Postępowanie to, tak zresztą jak i odwoławcze, można uruchomić skutecznie tylko raz od tego samego aktu.
W przedmiotowej sprawie należy określić, które z zachowań organu stanowić miało naruszenie prawa skarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący w dniu [...] zwrócił się do organu o zwrot kwoty 425 zł za wydanie karty pojazdu. Na wezwanie to doręczona została stronie odpowiedź pismem z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta J. w piśmie tym poinformował skarżącego, że ewentualnych roszczeń może on dochodzić na drodze sądowej. Zdaniem Sądu to pismo stanowi akt z zakresu administracji rządowej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. i na ten akt strona, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, mogła wnosić skargę do Sądu. Tymczasem, skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 29 lipca 2010r., złożonym w organie w dniu 30 lipca 2010r., a więc po upływie wskazanego ustawowego 14 – dniowego terminu.
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a jest bezskuteczne. Natomiast brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, pismem datowanym na dzień [...] złożonym w organie w tym samym dniu, skarżący zwrócił się po raz kolejny do organu z żądaniem zwrotu części opłaty za wydanie karty swego pojazdu, a organ poinformował go, że podtrzymuje stanowisko zawarte we wcześniejszych pismach. Oceniając powyższe fakty, przy uwzględnieniu treści art. 52 § 3 P.p.s.a, przyjdzie wskazać, iż termin wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa liczony jest od dnia dowiedzenia się o tym naruszeniu. Skarżący bezspornie powziął wiadomość o zdarzeniu, które jego zdaniem stanowiło naruszenie prawa, po upływie 14 dni od otrzymania pisma organu z dnia [...] i od tego dnia liczony musi być bezwzględnie termin o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. Jakiekolwiek późniejsze zachowanie się skarżącego oraz organu nie jest w stanie zmienić biegu tego terminu i nie otworzy ponownie drogi do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i w konsekwencji skargi do sądu administracyjnego.
Z tych też względów jako bez znaczenia dla skuteczności skargi uznał Sąd wystąpienie przez skarżącego do organu pismem z dnia[...]. i próbę ponownego zainicjowania przez niego quasi postępowania odwoławczego.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji.
O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
- - ---------------------- 4