Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na trudną sytuację materialną, oraz konieczność opłacania alimentów i spłacenia zobowiązań względem banku. Z treści nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawca zamieszkuje wraz z synem i nie posiada żadnego majątku, a źródłem jego utrzymania się jest umowa o pracę na okres próbny, przynosząca dochód w wysokości 1915 zł brutto miesięcznie. Pismem z dnia 21 lipca 2015 r. referendarz sądowy zobowiązał wnioskodawcę do udzielenia wyjaśnień odnośnie jego sytuacji rodzinnej i materialnej oraz udokumentowania zarówno wysokości uzyskiwanych dochodów jak i zobowiązań, o których wspomniano we wniosku o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi M. W. nadesłał pismo procesowe, w którym wskazał, że przekazał już sądowi dane, o których udzielenie został wezwany.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
W realiach rozpoznawanej sprawy istnieje zbyt wiele niejasności dotyczących okoliczności powołanych przez wnioskodawcę, które nie zostały przezeń rozwiane, co oznacza, że brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na brak jakichkolwiek wiarygodnych informacji na temat struktury oraz poziomu wydatków przeznaczanych przez skarżącego na utrzymanie się. Jest to zaś informacja o kluczowym znaczeniu, albowiem pozwala ona ustalić jaka część dochodów wnioskodawcy pozostaje do jego dyspozycji po poniesieniu niezbędnych dla utrzymania się wydatków, a w konsekwencji, czy jest on w stanie ponieść koszty sądowe. Na marginesie jedynie można dodać, że wnioskodawca w żaden sposób nie uprawdopodobnił wysokości spłacanej raty zobowiązania wynikającego z zaciągniętego kredytu hipotecznego.
Dalej zauważyć przyjdzie, ze mało wiarygodne są oświadczenia strony, jakoby mieszkając w należącym do jego rodziców domu prowadził odrębne od tych osób gospodarstwo domowe, skoro w żaden sposób nie uprawdopodobniono, że w budynku tym dysponuje odrębnym lokalem mieszkalnym i samodzielnie ponosi koszty jego użytkowania. Tego rodzaju dowodem mogły by być np. faktury za energię elektryczną, za którą płaciłby skarżący. Tego rodzaju dokumentów jednakże nie dostarczono.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.