Uzasadnienie
Wraz ze skargą z dnia [...] kwietnia 2014 r. B. S. złożyła do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określiła, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych powołując się na trudną sytuację materialną i życiową. Oświadczyła bowiem, że jest osobą niepełnosprawną, uskarża się na liczne poważne schorzenia i utrzymuje się wyłącznie z zasiłku okresowego, w kwocie 271 zł, a nadto w toczy się postępowanie w sprawie przyznania jej zasiłku celowego na zakup leków.
Równocześnie strona zadeklarowała, iż gospodaruje samotnie i nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości. Nadto dodała, że nie ma aktualnie stałego miejsca zamieszkania, albowiem Miasto K. nie przedłużyło z nią umowy najmu pomieszczenia tymczasowego, w związku z czym jest osobą "w zasadzie bezdomną" i nocuje "na przemiennie u znajomych i krewnych".
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Odnosząc się do wniosku B. S. należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 §3 p.p.s.a. mogącym obejmować między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty i wydatki) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonana w tym kontekście ocena stanu majątkowego i sytuacji życiowej skarżącej doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń wyżej wymienionej wynika, że nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jest przy tym osobą niepełnosprawną (vide: orzeczenie - karta nr 11 akt sprawy) i pobiera zasiek okresowy z pomocy społecznej, w kwocie 271 zł - co wynika z decyzji stanowiącej kartę nr 13 akt niniejszej sprawy, w treści której podano, iż świadczenie to przyznano ze względu na bezrobocie oraz podkreślono, że jej dochód nie przekracza kryterium określonego w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.).
Wnioskująca podnosiła przy tym, iż jest osobą pozbawioną stałego miejsca zamieszkania, gdyż Miasto K. nie przedłużyło z nią umowy najmu pomieszczenia tymczasowego. Zdaniem rozpoznającego wniosek, fakt ten został dostatecznie uprawdopodobniony dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, z których wynika, że w roku 2010 została eksmitowana z zajmowanego mieszkania bez prawa do lokalu socjalnego, w związku z czym zawarto z nią umowę najmu pomieszczenia tymczasowego o powierzchni 15 m2, następnie odmówiono przedłużenia tej umowy, po czym - na przestrzeni ostatnich trzech lat - kilkakrotnie odmawiano zawarcia z nią umowy najmu lokalu mieszkalnego z zasobów mieszkaniowych Miasta K. (patrz: pisma z Urzędu Miasta K. stanowiące karty nr 25, 26, 28, 31 i 34 akt sprawy).
Mając na względzie powyższe uznano, iż strona wykazała w sposób wystarczająco przekonujący, że uiszczenie pełnych kosztów niniejszego postępowania przekracza jej możliwości płatnicze i mogłoby ją narazić na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.