Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w G., działający z upoważnienia Starosty [...], na podstawie art. 97 § 1 ust. 4, art. 101 § 1 i § 3 oraz art. 141 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), zawiesił postępowanie w sprawie przyznania K.F. comiesięcznej pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki do czasu ustąpienia przyczyn uzasadniających jego zawieszenie.
W uzasadnieniu tego orzeczenia organ podał, że w toku postępowania strona złożyła oświadczenie dotyczące aktualnej sytuacji osobistej podając, iż przebywała w Areszcie Śledczym w G. oraz, że w dniu [...] r. w Sądzie Rejonowym odbyła się rozprawa, podczas której orzeczono wobec niego wyrok w zawieszeniu, od którego wniesione zostało odwołanie. Do czasu wydania orzeczenia sądowego w sprawie organ uznała za konieczne zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a.
Zażalenie od tego postanowienia wniósł K.F. podnosząc, że w związku z zawieszeniem postępowania przez długi czas nie otrzyma decyzji w sprawie przyznania pomocy na kontynuowanie nauki. Do chwili rozpatrzenia apelacji przez Sąd Okręgowy nie jest osobą skazaną, zatem należy mu się pomoc. Podkreślił, że ma dobrą opinię w miejscu zamieszkania. Zawieszenie postępowania pozbawia go środków do życia.
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) osoba, która osiągnęła pełnoletność w rodzinie zastępczej, oraz osoba pełnoletnia opuszczająca placówkę opiekuńczo-wychowawczą typu rodzinnego i socjalizacyjnego (...), zwana dalej "osobą usamodzielnianą", zostaje objęta pomocą mającą na celu jej życiowe usamodzielnienie i integrację ze środowiskiem przez pracę socjalną, w tym pomocą pieniężną na usamodzielnianie i na kontynuowanie nauki.
Natomiast stosownie do art. 89 ust. 10 i 11 tej ustawy pomoc pieniężną na usamodzielnienie i pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki zawiesza się w przypadku, gdy przeciwko osobie usamodzielnianej wszczęto postępowanie karne o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Jeżeli po upływie okresu zawieszenia pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki przyczyny jej zawieszenia nie ustąpiły, następuje odmowa udzielenia pomocy.
Kolegium zauważyło, że przeciwko K.F. toczy się postępowanie karne z oskarżenia publicznego, które nie jest prawomocnie zakończone, gdyż strona złożyła apelację od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...]r. Z tego powodu, mając na uwadze art. 89 ust. 10 ustawy o pomocy społecznej w związku z art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. zaistniała konieczność zawieszenia postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K.F. stwierdził, że jeszcze nie przyznano mu pomocy na kontynuowanie nauki, gdyż dopiero się o nią ubiega. Zatem organ błędnie powołał się na art. 89 ust. 10 i 11 ustawy o pomocy społecznej, który go nie dotyczy. Podkreślił, że skoro zgodnie z art. 89 ust. 7 tej ustawy organ może, a nie musi odmówić przyznania pomocy pieniężnej, gdy osoba usamodzielniana została skazana prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej, to postępowanie nie powinno być zawieszone. Zawieszenie postępowania pozbawia go środków umożliwiających kontynuowanie nauki.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło ojej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Na rozprawie w dniu 15 marca 2011 r. K.F. wyjaśnił, iż wyrok skazujący jest już prawomocny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w rozpoznawanej sprawie brak było przesłanek do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne podlega zawieszeniu, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Z przepisu tego wynika, że przerwanie postępowania i odłożenie decyzji w czasie może odnosić się tylko do takich sytuacji, w których organ rozpatrujący sprawę nie może jej rozstrzygnąć ze względu na pojawienie się zagadnienia wstępnego, wymagającego uprzedniego odrębnego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym tego rodzaju, że bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie byłoby możliwe. W przypadku braku takiego związku, zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne
W rozpoznawanej sprawie organ wszczął postępowanie na wniosek strony o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki. Przedmiot sprawy regulowany jest przepisami art. 88 i następne ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Następnie organ zawiesił to postępowanie bowiem strona została skazana nieprawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem oraz karę grzywny. Organ nie wyjaśnił jednak podstawy zawieszenia postępowania. Natomiast organ II instancji jako podstawę zawieszenia postępowania wskazał art. 89 ust. 10 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym pomoc pieniężną na usamodzielnianie i pomoc pieniężna na kontynuowanie nauki zawiesza się w przypadku gdy przeciwko osobie usamodzielnianej wszczęto postępowanie karne o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.
W ocenie Sądu przepis ten nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu o przyznanie pomocy na kontynuowanie nauki. Jest to bowiem samodzielna podstawa do zawieszenia przyznanej już pomocy pieniężnej na usamodzielnianie bądź kontynuowanie nauki. Tymczasem skarżący dopiero o taką pomoc się ubiegał. Takiej podstawy do zawieszenia postępowania nie można upatrywać także w treści art. 89 ust. 7 pkt 5, zgodnie z którym organ może odmówić pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki w przypadku, gdy osoba usamodzielniana została skazana prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej. Przesłanka ta nie stanowi bowiem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż nawet w przypadku jej wystąpienia, tj. skazania prawomocnym wyrokiem, organ może przyznać pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki. Wobec powyższych uregulowań prawnych nie było podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia wnioskowanej pomocy.
Natomiast dopiero w przypadku, gdyby organ decyzją przyznał pomoc na kontynuowanie nauki, wówczas byłby zobowiązany do jej zawieszenia na podstawie art. 89 ust. 10 cyt. ustawy do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego.
W związku z tym, wobec stwierdzenia naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji.