Uzasadnienie
W dniu 16 czerwca 2016 r. wpłynęła do siedziby Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarga A.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W treści skargi został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Pismem z dnia 29 czerwca 2016 r. Starszy referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF", w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Korespondencja sądowa zawierająca wyżej wymienione wezwanie została skutecznie doręczona skarżącemu z dniu 27 lipca 2016 r. Tym samym termin do złożenia urzędowego formularza "PPF" upłynął bezskutecznie z dniem 3 sierpnia 2016 r.
Tymczasem w dniu 8 sierpnia 2016 r., za pośrednictwem poczty, A.W. nadał wniosek o przywrócenie terminu do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF" wraz z wypełnionym formularzem, w którym domagał się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że już w dniu 2 sierpnia 2016 r. wysłał, za pośrednictwem Inpost, urzędowy formularz "PPF" jednakże po kilku dniach otrzymał zwrot nadanej korespondencji. Jednocześnie, powołując się na pouczenie, które otrzymał z Wydziału Informacji Sądowej tut. Sądu, oświadczył, iż nie wiedział, że przy nadaniu przesyłki za pośrednictwem operatora pocztowego InPost decyduje data wpływu pisma do Sądu, a nie data jego nadania. Do wniosku skarżący dołączył dowody potwierdzające jego twierdzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto strona winna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. złożenie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu.
Zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych należy zauważyć, że przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 10/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W rozpatrywanej sprawie uchybienie terminu do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF" jest bezsporne, wobec czego zasadnym było złożenie wniosku o jego przywrócenie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący spełnił wymogi formalne, konieczne do uwzględniania wniosku. Odnosząc się z kolei do okoliczności podanych we wniosku o przywrócenie terminu należy przyjąć, że skarżący uprawdopodobnił również, że niedochowanie terminu do złożenia urzędowego formularza "PPF" było przez niego niezawinione. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący nadał wymagany formularz w dniu 2 sierpnia 2016 r. za pośrednictwem operatora pocztowego Inpost jednakże korespondencja została mu zwrócona.
Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.