Uzasadnienie
Zaskarżoną uchwałą Rada Miejska w R. Ś., działając na podstawie art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego uznała za niezasadną skargę Pani B. K.-S. na działalność dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego w R. Ś. Po otrzymaniu rozstrzygnięcia, skarżąca wezwała – w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym - Radę Miejską w R. Ś. do usunięcia naruszenia prawa wywołanego opisaną na wstępie uchwałą, a następnie złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Szczegółowy zakres kognicji tych sądów precyzują przepisy art. 3, art. 4, art.5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Z treści skargi oraz zaskarżonej uchwały wynika, iż materię objętą skargą, należy zakwalifikować do postępowania skargowego regulowanego działem VIII k.p.a. zatytułowanym Skargi i wnioski, która nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Trzeba przy tym podkreślić, że właściwością sądu administracyjnego nie jest objęta ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników, jako że jest to wewnętrzna sprawa tychże organów. Sprawy skargowe, a zatem i uchwały organów stanowiących samorządu terytorialnego podejmowane w tym trybie nie należą do właściwości sądu administracyjnego, gdyż rządzą się swoistymi regułami. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji, nie zapadają decyzje ani postanowienia oraz inne akty, a ma ono na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności. Postępowanie to nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności.
Sprawy te nie zostały poddane orzecznictwu sądowoadministracyjnemu, jako że żadna z procedur nie przewiduje dopuszczalności zaskarżenia działań realizowanych w ramach tego postępowania. Nie jest zatem możliwe zaskarżenie uchwały podjętej w postępowaniu skargowym na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym. Sąd w obecnym składzie w pełni podziela utrwalone w tym przedmiocie stanowisko judykatury, wyrażone m.in. w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu z dnia 23 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 213/00 (opublikowanym w Zbiorze Informacji Prawnej Lex nr 54555) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że na czynności podejmowane na skutek złożenia skargi przewidzianej w art. 227 i następnych k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Czynności te bowiem nie mieszą się w katalogu aktów wymienionych w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)., podobne stanowisko zajął w niepublikowanych postanowieniach z dnia 6 października 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 1735/03, z dnia 12 listopada 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 2942/01, z dnia 23 lipca 2001r., sygn.akt.
II SAB 213/00; z dnia 12 kwietnia 2001r., sygn. akt I SA 2668/00; z dnia 18 lutego 1997r., sygn.akt III SAB 1/97. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach również jednolicie i trwale taki pogląd reprezentuje między innymi w orzeczeniach z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. akt IV SA/Gl 170/04 i z dnia 9 stycznia 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 1080/05.
Uznać zatem należy, iż skarga B. K.-S. w sprawie nie uznania przez Radę Miasta R. Ś. jej zastrzeżeń co do działalności Centrum Kształcenia Ustawicznego obejmuje materię uregulowaną działem VIII k.p.a. i z tych przyczyn jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy skarga podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.